BOSTON-இன் பேய்

உங்கள் வாழ்க்கையின் கடைசி இரண்டு ஆண்டுகளைப் பற்றிப் பேசும்போது, நீங்கள் ஒரு தொடக்கத்தையும் ஒரு முடிவையும் மட்டும் மீண்டும் தடம் பற்றிச் செல்வதில்லை. திரும்பி வர வழியில்லாத, விதி மட்டுமே எஞ்சும் ஒரு முறிவுப் புள்ளியை விவரிக்கிறீர்கள் — என்னுடைய விதியைப் போலவே.

அது ஏறக்குறைய ஒரு மந்திரமாகவே ஆகியிருந்தது. நீங்கள் யார் என்று யாராவது வியந்தபோதெல்லாம், பதில் இயல்பாகவே வந்தது; பலருக்குப் பழக்கமானது, ஆனால் சிலருக்கு மட்டுமே உண்மையில் புரிந்தது.

இருப்பார் என்று யாரும் எதிர்பார்க்காத ஒருவராக மட்டுமே இருப்பது, இருந்தும் நீங்கள் அங்கே இருக்கிறீர்கள். நமக்கு ஒரே பெயர்.

அந்த இருப்பின் முதல் உண்மையான சாட்சி என் மகள் Giorgia, இருபத்து மூன்று வயது, கீழ் உறுப்புகளில் பகுதி முடக்குவாதத்துடன் வாழ்பவள்; தாமதமான பிரசவத்தாலும், ஒருவேளை போதிய கவனம் இல்லாததாலும், பிறப்பிலேயே கிடைத்த ஒரு பரிசு.

அவளுடைய கோபம் என் சவாலாயிற்று; ஒருகாலத்தில் நான் என் தாயின் கல்லறையில் விட்டுவந்து, பின்னர் அவளிடம் மீண்டும் கண்டெடுத்த அதே கோபம். என்னைச் சவாலுக்கு அழைக்கவும், என்னை எதிர்கொள்ளவும், என் நடத்தையில் அவளை எரிச்சலூட்டிய எல்லாவற்றையும் என்னிடம் சொல்லவும் கிடைத்த எந்த வாய்ப்பையும் அவள் தவறவிட்டதில்லை. அவளை வளர்த்தது அவளுடைய தாய், எளிமையான, படித்த ஒரு பெண்; கூடுதல் சிக்கலாக, சமூகம் ஏற்றுக்கொண்ட கட்டமைப்புக்குள் முழுமையாகப் பொருந்திய ஒரு பல்கலைக்கழகப் பட்டதாரி.

அதுதான் அவர்களுடைய இயல்பு நிலை. நான் எப்போதும் ஒதுக்கி வைத்து, என் சொந்த வாழ்க்கையிலிருந்து விலக்கி வைத்திருந்தது சரியாக அதுதான்.

என் குடும்பத்தின் அந்த இரண்டு பெண்களுடன் வாதிடுவதில் பயனில்லை. நான் ஒருபோதும் வெல்லமாட்டேன். அவர்கள் சொல்வது சரி என்பதால் அல்ல, குணத்தால். தோற்பதை நான் எப்போதும் நேசித்தேன். அது அவர்களுக்கு ஒருபோதும் தெரியாது.

அது மூச்சுத் திணறவைக்கும் ஓர் ஆகஸ்ட் இரவு. நான் இரவு உணவைத் தவிர்த்திருந்தேன் — நெருக்கத்தையும் உணவையும் நான் வென்றுவிட்டேன் என்று எனக்கு நானே நிரூபிக்கும் இன்னொரு வழி — அப்போது ஒரு கூர்மையான சத்தம் என்னை எழுப்பியது.

அது நாய் என்று நினைத்தேன், என் அமெரிக்க லாப்ரடார், அப்படிப்பட்ட சத்தத்திற்கு ஒரே தர்க்கரீதியான காரணம். ஆனால் நான் தவறாக நினைத்தேன்.

உணவறையை அடைந்தபோது, சிவப்பு நாற்காலியில் தன் அரைப் புன்னகையுடன் அவன் உட்கார்ந்திருப்பதைப் பார்த்தேன்.

எனக்கு அவனைத் தெரியும்.

அது Boston-இன் பேய்.

அறையின் மறுமுனையிலிருந்து ஒரு பழைய நண்பனைப் போல என்னை வாழ்த்திவிட்டு, சவுதி Calabria-வுக்குப் பயணம் செய்ய வேண்டியிருந்ததைப் பற்றி உடனே குறை சொன்னான். நாற்பத்தைந்து டிகிரி செல்சியஸ் அவனுக்குக்கூட அதிகம்; Maine-இன் குளிர்ந்த கரைகளை விட்டு வரக் கட்டாயப்படுத்தப்பட்டது அவன் மனநிலையை மேம்படுத்தவில்லை.

Gillettenarrative-இன் கற்பனைப் பகுதியில் நான் வெளியிட்டிருந்த மூன்று கதைகளை அவன் எனக்கு நினைவூட்டினான். “கைரேகை பார்ப்பவர்” அவனுடைய சகாக்கள் பலரை மகிழ்வித்ததாகவும், அவர்களில் சிலர் இதெல்லாம் எப்போது நடந்தது என்று வியந்துகொண்டிருப்பதாகவும் சொன்னான்.

ஒரு தொடர்ச்சியை எழுதும் விருப்பம் எனக்கு இல்லை; எனவே அவனுக்கு உறுதியளித்த பிறகு, என் வீட்டுக்கு அவனை எது கொண்டுவந்தது என்று கேட்டேன்.

“நான் வேறொரு காரணத்திற்காக வந்தேன்,” என்று அவன் பதிலளித்தான்.

அந்தச் சந்திப்பின் தன்மை ஆன்மீகமானதோ, மாயமானதோ, மறைஞானமானதோ, பதிப்பு சார்ந்ததோ, இலக்கியமானதோ, நிதி சார்ந்ததோ அல்ல. P&G-இல் யாருடனும் அவனுக்கு எந்த ஒப்பந்தமும் இல்லை. என் சொந்தக் கதையை எனக்குச் சொல்லவும், நான் யார் என்று விளக்கவும், எனக்குத் தெரியாத என் பகுதியை வெளிப்படுத்தவும் மட்டுமே அவன் விரும்பினான்.

பேச்சு மானுடவியலுக்கோ, வம்சாவளிக்கோ, மகப்பேறு மருத்துவத்திற்கோ திரும்பினால், நான் ஒரு காசுகூடக் கொடுக்கமாட்டேன் என்று தெளிவுபடுத்தினேன். எதற்கும் சந்தா செலுத்தமாட்டேன். நான் ஏதாவது உயர்குடிச் சாதியைச் சேர்ந்தவனா, ஏதாவது பழம்பெரும் குலத்தைச் சேர்ந்தவனா என்று எனக்குத் தெரிய வேண்டியதில்லை.

நான் ஏற்கெனவே இருந்ததைப் போலவே இருப்பது போதுமானதாகத் தோன்றியது.

“உன் மூதாதையர் ஜார்ஜியர்,” என்றான் அவன். “ரஷ்யர்களுடன் நீண்ட காலமாகப் பதற்றத்தில் வாழ்ந்துவரும் ஒரு மக்கள். தீவிரமான, துல்லியமான மக்கள். போர்வெறியர்கள் அல்ல. வாழ்க்கையை நேசிப்பவர்கள், அவ்வளவுதான்.”

“உன்னை வரவேற்கிறேன்,” என்று நான் பதிலளித்தேன். “இப்போதுதான் கதை சுவாரசியமாகிறது.”

“நீ உண்மையிலேயே ஓர் அற்புதமான நாய்க்குப் பிறந்தவன், Bladefrega,” என்றது பேய். “உன் தோற்றத்தைப் பற்றி நீ எழுதியதில் ஒரு பகுதி உண்மை. உன்னை எப்போதும் வழிநடத்தும் அதே உள்ளுணர்வு. ஆனால் உனக்குத் தெரியாததால் நீ ஒருபோதும் எழுதியிருக்க முடியாததை இப்போது நான் உனக்குச் சொல்லப்போகிறேன்.”

அவன் மற்றொரு சிவப்பு நாற்காலியைச் சுட்டிக்காட்டினான்.

“உட்கார். இங்கே குறி சொல்பவர் யாரும் இல்லை. நாம் தனியாக இருக்கிறோம். ஒருவரையொருவர் சரியாகப் பார்த்து, இன்னும் கொஞ்சம் நன்றாகப் புரிந்துகொள்வோம்.”