GILLETTE: GHARAMA YA KIZAZI

Leo haikuwa siku kama nyingine. Ilikuwa kipindi cha muda ambapo niliomboleza kutokuwepo kwa baba yangu. Nilitafakari, nilimfikiria babu yangu, na akilini mwangu niliwauliza wote wawili swali moja: kwa nini mliniacha peke yangu kulinda urithi wa familia ya Frega na kugeuza jina lake kuwa kizazi?

Mkwe wangu, Sharon, alinipa bega lake la kulilia. Alinifariji, akijua kwamba kilichokuwa mbele yangu hakikuwa kazi rahisi wala tata, si mpigo wa kipaji wala tendo la ubunifu, bali, kwa kweli, kazi isiyowezekana. Na kufikia sasa, nilikuwa nimetambua hilo mimi mwenyewe.

Nilihisi kana kwamba nilikuwa nimekabidhiwa kuuendeleza mbele, kuanzia na taabu za maisha ya babu yangu, mchimba madini kwa miaka arobaini, na maisha ya baba yangu, muuzaji kwa miaka arobaini. Kwa upande wangu, nilikuwa nimetoa miaka kumi na minane ya maisha yangu ya kikazi kwa mama ambaye daima nimemstaajabia na kumheshimu, na kutoka kwake nilipokea kila somo ambalo maisha yote yangeweza kutoa: masomo yaliyohitajika ili kuwa yule niliye leo, ingawa sina wazo lolote nitakuwa nani kesho.

Yeye ni Mama GILLETTE.

Kisha nikahisi tena mkono ule ninaoufahamu begani mwangu, ule unaoniongoza na kunisukuma kuelekea mambo yasiyofikirika: rekodi moja ya sauti kwenye tovuti, kisha mbili ili kufanya majaribio ya kwanza, kisha tano ili kuona kama mfumo ungestahimili, kisha kumi, katika lugha nyingi, ili kuzungumza na watu.

Na kwa nini haya yote?

Marekani ilikuwa nyumbani kwangu, ingawa bado sijachagua kituo mahususi kwa wakati huu. Ufaransa ilikuwa nyumbani kwa familia ya Babu Kamp.
India ilikuwa mahali alipozaliwa kiongozi wa dunia wa chapa, mtangulizi akifuata nyayo za Wamarekani wengi kabla yake.
Brazili, kwa upande mwingine, ilikuwa imetoa mwanamke bora zaidi ambaye ingeweza kutoa, ikisaidia kubadilisha chapa iliyozaliwa kwa ajili ya wanaume na kujitolea kwao kuwa utambuzi halisi wa wanawake baada ya miaka mia moja na thelathini ya historia. Hata hivyo, karibu daima ni wanawake wanaofanya maamuzi ya ununuzi, na bila wao hakuna lolote kati ya haya lingewezekana leo.
Na hatimaye, Italia, pamoja na mandolini na gitaa zake, ala zinazopendwa zaidi kwa nyimbo za kubembeleza chini ya roshani, zilizopigwa kwa ombi la wapenzi. Na waongozaji wa nyimbo hizo daima walikuwa wanaume wawili walewale: baba yangu na babu yangu.

Akina Frega wasiosahaulika.

Nilitazama picha zao na kuendelea kulia. Kwa bahati nzuri, nilikuwa peke yangu, kwa sababu wageni walikuwa wamekwenda ufukweni.

Kisha ukaja mshangao wa siku: kuweka video yangu ya dakika nane, bila sauti, kwenye ukurasa wa Contact.

Lakini ilimaanisha nini?
Sijaweza kuelewa, na labda sitaelewa mara moja. Lakini nina hakika nitaelewa baadaye, kama inavyotokea mara nyingi.

Wakati huohuo, nimeacha muziki wa YouTube ulioniandama mezani kwangu kwa miaka mingi, na kuanzia leo nasikiliza badala yake muziki wa tovuti yangu mwenyewe. Umekuwa wa kawaida kwangu kwa namna ya ajabu, kana kwamba nimeujua daima, karibu kana kwamba nilitaka kujihakikishia kwamba ni wimbo wa heshima uliotolewa kwa ajili ya wale ambao hawapo hapa tena.