GILLETTE: MWAKA WA NAMBA TATU — SEHEMU YA 3

Unafika wakati wa kupitia mafaili, kuamua nani apandishwe cheo miongoni mwa mawakala wapya wa biashara. Wakati kila mtu anakimbilia kunyakua mafaili, mimi nachukua manne tu na kuanza kusoma.

Hakukuwa na mengi ndani yake — zaidi shajara ya kawaida kuliko sifa halisi. Lakini hii ilikuwa Italia, na hilo lilikuwa sawa.

Nilikawia kwenye hadithi chache zinazostahili kusimuliwa.

Ya kwanza ilikuwa ya Bwana Carta, aliyedai kuwa na mamlaka kutoka kampuni iliyotengeneza karatasi za chooni, na alikuwa amebuni njia mpya ya kuziuza. Angeingia kwa wateja ambao tayari walikuwa waaminifu kwa chapa zinazoongoza, na zamu yake ilipofika, angetoa kauli: kuuza karatasi za chooni ni rahisi — unahitaji tu kujua matako yako wapi na choo kiko wapi.

Kisha angesema: haya ndiyo matako, kile ndicho choo, utachukua karatasi? Kila mtu alicheka.

Nilishtukizwa. Nililazimika kumpandisha cheo, katikati ya vicheko vya kila mtu.

Kisha akaja Bwana Prinzi Giovanni, aliyekuwa akiuza — kwa lori — dawa ya kung’arisha nguo ya kutengenezwa nyumbani, iliyochemshwa mtoni karibu na Cosenza pamoja na baba mkwe wake, bila leseni, bila udhibiti wowote. Angejaza matangi kwa maji ya mto, akaongeza kiyeyusho, na hiyo ndiyo ilikuwa bidhaa. Kisha angeingia katika maduka ya vyakula akiwa amevaa suti na tai ili aaminike, na kutangaza:

Habari za asubuhi, mama, mimi ni PRINZVANNI wa PRINZVANNI & COMPANY, kampuni ya kimataifa inayouza SODIAMU HIPOKLORITI duniani kote kwa bei nzuri — naweza kukuachia sampuli?

Mwenye duka aliyeogopa angeuliza: samahani, ni bidhaa gani hiyo?

Naye angejibu: DAWA YA KUNG’ARISHA NGUO.

Naye alipandishwa cheo.

Miaka thelathini na mitatu imepita, na bado najiuliza wauzaji hawa wawili walikuwa hodari kiasi gani hasa — hasa yule wa pili, ambaye kwa namna fulani alimvutia pia mama yangu, Bi Gillette.