GILLETTE: NANDO, TUKO NYUMBANI

Sasa ni wiki kadhaa ambapo tukio moja la maisha yangu linaendelea kunirudia. Tulikuwa mwaka 1993, na kwa ajili ya uzinduzi wa mfumo wa kunyolea uliokuwa wa kimapinduzi kwa wakati ule, baba yangu na mimi tulisafiri kwa ndege hadi Washington. Aliendelea kuniuliza kama nilikuwa na furaha, na alitabasamu. Sikumwona hivyo mara nyingi, na jambo hilo lilinivutia — kana kwamba alikuwa akisubiri wakati unaofaa kuniambia jambo muhimu.

Alasiri moja, baada ya kazi, tulikuwa tukitembea kando ya gati karibu na mto. Alishika mkono wangu, akanivuta karibu, akasema:
“Nando… tuko Marekani. Nando… tuko nyumbani.”

Alikuwa na furaha — macho yamejaa, karibu ameguswa sana, karibu tayari kulia. Lakini mimi nilikuwa kijana mno kuelewa alichomaanisha hasa zaidi ya maneno.

Leo, siwezi kulisahau. Ni karibu miezi saba sasa kumbukumbu hii inaendelea kurudi, ikizunguka akilini mwangu. Miaka thelathini na mitatu imepita, na ni mwaka mmoja tangu aondoke. Lakini ishara yake ni kubwa na wazi: anataka nielewe kwamba lazima niwe tayari kuondoka tena — kurudi nyumbani. Nyumbani ambako hakukunipokea miaka 61 iliyopita kwa sababu tu ya kosa la korongo wa FedEx… lakini hiyo ni hadithi nyingine.

Hapa Italia, najihisi kama nimekwama ndani ya tenga la matunda — nimefungiwa na kitu ambacho hakijawahi kuwa changu.

Nitafikaje huko, sina wazo lolote. 70 USD zangu kwa mwezi ndizo rasilimali yangu pekee, na simfukuzii mtu yeyote kwa ajili ya pesa. Nawafukuzia wanawake warembo tu — kama wana akili. Si uraibu, ni shauku. Deni la shukrani kwa yule asiyehitaji matangazo kamwe — mwanamke ambaye yupo hata anaposimama peke yake.

Na hatimaye nitakapoingia katika chumba fulani huko, nitakuwa na pilipili tatu za Calabria mfukoni. Nitajitambulisha kwa kusema:
“Huu ndio moto — kitu pekee kinachotuweka hai na kutuzuia tusiugue. Unaanzia mdomoni na kuishia matakoni. Ila usiwaruhusu kamwe wapinzani wajue.”