GILLETTE: UCHAWI WA MAJIRA YA BARIDI

Mji wenye joto wa Mediterania, ndani ya mipaka ya Italia, ulikuwa umenikaribisha kwa miaka sitini na moja: mwili usiotulia ukitafuta kipimo chake halisi, na akili iliyokuwa tayari ikiishi Marekani.

Marekani yangu. Ile iliyonifanya nilie kila nilipoitazama bendera, ikiharakisha mapigo ya moyo wangu kwa njia zisizowezekana. Ile ambayo siku moja ingenikaribisha, ikisubiri kunipokea ndani ya kina cha ardhi yake.

Ilikuwa siku hiyo nilipopokea simu kutoka kwa shangazi yangu. Aliniambia kwamba babu na bibi yangu wamefariki. Uzee.

Kilomita mia tatu zilitutenganisha, lakini hakuna kitu wala mtu ambaye angeweza kunizuia. Niliingia garini na kuendesha. Saa nne baadaye, nilifika.

Nyumba ilikuwa imefungwa. Jirani mmoja, mara tu aliponiona, alinisalimia, na akanikaribisha ndani kwa kahawa. Lakini wakati wangu haukuwa wa hilo.

Daima nilikuwa na funguo za nyumba. Tabia ya kawaida ya akina Frega: kuzuia tatizo daima ni bora kuliko kulazimika kutafuta suluhisho. Ndivyo tulivyokuwa.

Niliingia ndani. Bado niliweza kunusa harufu ya nyumba, vyumba, makabati, jiko, na lile meko lililonipa ushirika wakati wa majira ya baridi ya mwaka 1977, nilipokuwa na miaka kumi na miwili tu. Kila kilichokuwa kimeondoka hakikuwepo tena. Lakini kumbukumbu zilikuwa bado pale.

Silika ilinivuta kuelekea darini.

Panya wawili wadogo walinisalimia. Hawakuogopa hata kidogo. Walikuwa pale kana kwamba walikuwa wakinisubiri, kana kwamba walipaswa kuniongoza kuelekea kitu fulani.

Waliniongoza hadi kwenye sanduku la kadibodi, lililofungwa, lililofunikwa na tabaka nene la vumbi.

Udadisi ulinisukuma kulifungua. Panya wale wawili walionekana wameridhika, kana kwamba walikuwa wamekamilisha kazi.

Ndani, nilikuta daftari.

Mwandiko wa kipekee, wote kwa herufi kubwa, usiokosekana kutambulika. Ulikuwa wa baba yangu.

Hadithi moja ilikuwa na tarehe: 21 Februari 1955. Kwa sadfa, siku kamili ya kuzaliwa kwangu — mwaka tu ndio uliokuwa tofauti. Alikuwa ameandika mistari ile miaka kumi kabla sijaja duniani.

Alikuwa akimwandikia Mungu.

Aliomba familia, mke, na watoto. Na mmoja hasa: mvulana. Angempa jina Ferdinando, kwa jina la baba yake. Lakini ombi lake halikuishia hapo.

Nilianza kulia kwa nguvu. Niliogopa kulowanisha daftari, kwa hiyo nikabadili kwenda hali ya kwikwi-bila-machozi. Ile niliyoitumia maishani tu, mbele ya wanawake — mojawapo ya njia zangu za kuwafanya wasalimu amri, mojawapo ya njia zangu za kudanganya. Mimi ni Frega.

Maelezo yake ya jinsi alivyotaka mwanawe awe yalikuwa ya kina. Na, bila kurefusha, mwishowe nilijikuta mimi mwenyewe. Mimi ni nani.

Na huo ulikuwa mojawapo ya nyakati zile nilipojiuliza swali moja tu:
Baba yangu alikuwa nani?

Nasaba ilifanya yaliyobaki. Kwa sababu pamoja na swali hilo, pamoja na jina langu la ukoo, pamoja na kile nilicho, watu leo huuliza daima jambo lilelile:
Je, akina Frega ni halisi, au ni wajanja wadanganyifu? Kidogo cha yote mawili. Sisi ni akina Frega.

Baba yangu alimwomba Mungu mwana.
Mungu alikubali ombi.
Lakini usafirishaji ulikosewa.
Modeli ilikuwa ya Kimarekani.
Ilifika Italia.