GILLETTE: ANTONY

Ningependa kulipasua jina hili, lakini kilichobaki kwangu ni kumbukumbu za wale niliowajua, niliowapenda, niliokaa nao, na wachache ambao hata niliwapeleka mahali pazuri zaidi. Na ili kufanya anatomia unahitaji shahada, vyeti, utaalamu — urasimu mwingi mno.

Napenda kula kuku wa kuchoma kwa mikono na kuinuka mezani mara tu baada ya kunawa, ili nisitembee na harufu.

“Antonio” wa kwanza — kwa jinsia ya kike — alikuwa mwanamke wa Roma, mkubwa kwa umri, mjanja, mwenye ule ujasiri wa usiku wa kiangazi ambao watu huwa nao bahari inapokuwa na joto, na mchanga bado unaikumbuka siku. Alinikuta peke yangu ufukweni, nikiyatazama maji kama unavyofanya unapojaribu kuelewa jambo kuhusu nafsi yako bila kujua ni nini.

Aliniuliza swali — rahisi, la moja kwa moja — la aina ambayo watu wazima hutumia wanapotaka kuona umeumbwa na nini. Nilijibu kwa ujasiri pekee niliokuwa nao wakati ule: “Ngono salama.” Si kwa sababu ilimaanisha chochote, bali kwa sababu ilikuwa kauli pekee iliyosikika ya kiutu uzima vya kutosha kunilinda nisijihisi mdogo.

Aliangua kicheko, akanishika mkono, akanirudisha kwa mama yangu, aliyelipuka mara tu aliponiona: “Amefanya nini tena safari hii, shetani?”

“Hakuna kitu,” mwanamke alisema. “Alitaka kuwa mtu mzima na akawa kitu zaidi.” Akaondoka. Mama yangu, akijaribu kuwa rafiki yangu kwa mara moja, alisogea karibu ili kunishawishi nimweleze kilichotokea — akisahau kwamba yeye ndiye aliyeniletea duniani, na kwamba hilo halikumpa haki yoyote ya pekee ya kuingia katika mawazo yangu.

“Hakuna jambo la ajabu,” nilimwambia. “Alidondosha funguo za gari lake, akainama kuziokota, na hakuwa amevaa nguo ya ndani — alikuwa amesahau hilo pia. Nami nikamuuliza kama huwa anaivaa nyeusi, akawa mwekundu.”

“Na wewe ulifanya nini?” aliuliza. “Uliitikiaje? Ulijiendeshaje?”

Nilifanya kile ambacho Baba hufanya daima unapomkasirisha. Natabasamu, naaga, na naondoka.