GILLETTE: RAIS WANGU

Rais hakuwa ameketi. Alikuwa akizama. Hasemi, hatazami, haamrishi. Akipumua kwa shida. Mojawapo ya siku zile ambapo hata wanaume wakubwa kuliko wote huonekana kama watoto walioachwa nje kwenye baridi.

Nilimwona kwa mbali nikapanga miadi ya kimapenzi — marafiki wawili wa kike. Walifika kando yake, kimya kimya. Bila vipodozi, bila uchokozi. Walikuwepo tu. Kana kwamba mtu aliwaweka pale ili kujaza pengo lililokataa kujazwa.

Aliinua macho yake kwa juhudi ya mtu anayeinua jiwe, akanitazama, na kwa uso mzito akauliza: Ni akina nani hawa, Nando? Nilitabasamu bila kujibu. Akasisitiza:

— “Nando… unadhani… ni makahaba?”

Sauti yake ilikuwa imevunjika. Hakuna kejeli, hakuna nia mbaya. Hofu tu. Hofu ya kuwa mwanamume anayehitaji kumlipa mtu ili tu aache kujihisi mpweke.

Hakuwahi kulipia mwanamke maishani mwake — lakini mara nyingi alikuwa amemwaga mifuko yake kwa ajili yao. Mfuko wa kwanza: kitita kinene cha noti kuwakilisha mamlaka. Mengine: chenji, kana kwamba kusema, natumia tu kile ninachochagua.

Nilisogea karibu, polepole, kama unavyomkaribia mtu aliyesimama ukingoni.

— “Hapana, Rais. Si makahaba.”

Alimeza mate, kana kwamba anasubiri hukumu.

— “Basi ni nini?”

— “Ni mbadala, Rais.”

Kimya. Mwanzoni hakuelewa. Kisha maana ikafika.

— “Mbadala… wa nini?”

— “Wa kila kitu ambacho huwezi tena kukihisi peke yako.”

Wale wanawake wawili walinitazama, lakini hawakuinamisha macho yao. Wao huchukua — daima — lakini kamwe hawaombi.
Hawakuwa pale kutongoza. Walikuwepo ili kujaza shimo jeusi.

Rais alivuta pumzi, polepole. Chozi moja — moja tu — lilianguka bila sauti.

— “Nando… ninaanguka.”

— “Najua, Rais. Lakini si leo.”

Na kwa sekunde moja, wakati ule, alikuwa yeye mwenyewe tena. Si nafasi yake. Si alama. Mwanamume.

Mwanamume wa Rais Wangu.