GILLETTE: USIKU

Ndiyo, usiku ule pia tulibaki peke yetu. Sisi wawili tu. Mimi na mwenzangu wa vita elfu — yule ambaye hakuwahi kuvunja matarajio, ambaye daima aliniwezesha kuacha taswira nzuri. Thamani ya ziada, inayostahili kutambuliwa milele kwa nafasi hiyo.

Lakini kuwa makini — sizungumzii mbwa. Hata kama jina lake linaanza na herufi D. Ahahahahah.

Nani ajuaye ni mikutano mingapi zaidi tungekuwa nayo. Mataifa mangapi, mahali palipojaa watu na palipo patupu. Lakini sasa ulikuwa wakati wa kufumba macho yangu. Hisia za siku ile zilikuwa nyingi. Na kulia kulikuwa kumegeuka njia ya kusema asante kwa wale ambao hawakuwepo tena.

Uwepo wa muuza maua wa Kiasia, niliyekutana naye alasiri karibu na makaburi, ulinirudisha kwenye kumbukumbu ya miaka ya 1990.

Tihany alikuwa mwanamke kijana na mrembo, ndani ya danguro mjini Hanoi. Siku ile alinipeleka kulitembelea — kunionyesha mahali pake pa kazi. Kwake ilikuwa kama kunionyesha kituo cha biashara kwenye ghorofa ya 54 ya One Liberty Plaza mjini New York. Hakuona tofauti yoyote.

Alijivunia. Alifurahia mahali pale. Alikuwa amepastahili kwa juhudi zake na alikuwa amemshinda mama yake, mkuu wa zamani wa biashara ile. Muundo bora wa familia, mtu angeweza kusema — kwa wafanyakazi wa nyumba fulani ya uchapishaji.
Alinishika mkono, akaniketisha, akanipa chai ya limau, akasema:

Nando, kumbuka daima — mashambulizi ndani ya vita kamwe hayataki majibu ya papo hapo. Si ya kihisia. Si ya kujibu mapigo. Kusubiri tu. Kusubiri ambako ni binti wa tabia ya kimantiki na yenye busara, ambapo ushindi ndio mshirika wako pekee. Ushindi ndio unaokupa raha na furaha. Na mara nyingi hauombi gharama yoyote. Hufanya hivyo kwa upendo. Kidogo kama tunavyofanya sisi, na wanaume kama wewe.

Tafakari ile ilikuwa ya kina. Ilinichukua muda kuimeng’enya — ukizingatia kwamba ujinga wangu daima ulishinda akili ya mwanamke wa mwisho duniani.

Nikaanza kutabasamu. Mke wangu, kutoka chumba kingine, aliuliza nilikuwa nikicheka nini. Nilikuwa nimeona nini.

Nilimwambia ulikuwa mzimu tu.

Mzimu ndani ya usiku.