SEBELUM GILLETTE: MASA DEPAN TIADA WAKTU PEJABAT

Esok ialah pekerja manusia yang paling boleh diharap. Ia berjanji untuk datang, menerima setiap tugasan, dan tidak pernah hadir untuk penilaian prestasi.

Setiap institusi menyayangi esok kerana esok boleh memikul tanggungjawab tanpa had tanpa meminta bajet. Esok akan menyelesaikan masalah, melancarkan projek, membaiki hubungan, dan menyediakan pencahayaan yang betul. Tetapi esok hanyalah tempat berteduh tatabahasa. Kerja berlaku hari ini atau tidak berlaku langsung. Satu petang hari Selasa sudah memadai. Secawan kopi sudah memadai. Satu perenggan sudah memadai untuk menjadikan masa depan kurang teoretikal. Keabadian bukan esok yang diregangkan selama-lamanya. Ia ialah hari ini yang enggan kekal tidak bermakna.

Keabadian tidak bermula apabila masa menjadi tanpa penghujung. Ia bermula apabila sebuah keputusan, sehelai halaman, atau sebuah karya enggan luput.