Die Terugkeer Uit Nêrens

Daar is reise wat met ‘n vertrek begin, en ander wat met ‘n verlies begin. Vir lank het ek geglo terugkeer is ‘n geografiese saak. Toe het ek ontdek sommige terugkerings lei na geen sigbare plek nie, omdat die plek wat bereik moet word, nie meer bestaan nie, of ons te veel verander het om dit te herken. En tog bly die behoefte om terug te keer — een van die diepste verlangens van die mens. Maar tyd gee niks terug nie. Dit verander. Dit gee nooit terug nie.

Een oggend het ek verstaan ek wou nie regtig teruggaan nie. Ek wou ‘n gevoel herwin, ‘n sekerheid, ‘n weergawe van die wêreld waarin die vrae minder as die antwoorde gelyk het. Die lewe bied nie reise deur tyd aan nie. Dit bied net transformasies aan. Ek het begin om terugkeer nie as ‘n beweging na wat ek was te sien nie, maar as ‘n nadering na wat ek geword het.

Baie mense bring hul bestaan deur op soek na ‘n tuiste, en dink dit is ‘n plek. Dan kom die dag dat hulle ontdek tuiste is ‘n toestand van die siel. Ek het opgehou vra waar behoort ek, en begin vra wat dra ek saam met my — want behoort verander, grense verander, maar wat ons binne-in dra, hou aan reis.

Uiteindelik het ek opgehou soek na die pad van terugkeer, want ek het verstaan ek keer nêrgens heen terug nie. Ek het aangekom — by ‘n weergawe van myself gebou uit al die vertrekke, al die verliese, al die transformasies. Die terugkeer wat ek jare lank gesoek het, het nie na die verlede gelei nie. Dit het na my gelei.