การพบเจอที่คุณไม่คาดคิด

ผมไม่เคยกระตือรือร้นกับโซเชียลมีเดียเป็นพิเศษเลย

ตอนอายุหกสิบเอ็ด ผมคิดมาตลอดว่ามันเป็นสนามฝึกซ้อมของคนรุ่นใหม่ อย่างน้อยนั่นก็เป็นข้อสันนิษฐานของผม

แต่ภรรยาผมผลักดันให้ผมสมัคร

ตามที่เธอว่า มันจะช่วยให้ผมได้รับความสนใจมากขึ้นสำหรับ gillettenarrative.com ทำให้ผู้คนรู้ว่าผมเป็นใคร และแนะนำโครงการของผมให้พวกเขารู้จัก อย่างน้อยนั่นก็คือเจตนาอันสูงส่งของเธอตามที่เธออ้าง

กระนั้นโลกโซเชียลกลับซับซ้อนกว่ากรอบความคิดของผมมาก

แทนที่จะโปรโมตตัวเองและยัดลิงก์โพสต์ของผมไว้ทุกที่ ผมแค่อัปโหลดรูปถ่ายหนึ่งรูปกับข้อมูลส่วนตัวของผม แค่พอจะบอกว่าผมเป็นใคร โดยไม่แสร้งทำเป็นคนอื่น

มันเป็นกฎที่พ่อของผมกำหนดไว้มาตลอด

ตลอดชีวิตของท่าน ท่านพูดหลักการเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า

ข้อเท็จจริงก่อน แล้วค่อยเป็นนิยายมืด

เหตุการณ์ไม่กี่อย่างจากวันก่อนหน้า ที่เกี่ยวกับตำแหน่งของเว็บไซต์ผม ซึ่งผมสังเกตเห็นเกือบจะโดยบังเอิญ ไม่เคยทำให้ผมเชื่ออะไรอื่นเลยนอกจากว่าผมอยู่คนเดียว กำลังสังเกตและกำลังอ่าน

ผมไม่เคยจินตนาการเลยแม้แต่น้อยว่ามีคนอื่นกำลังดูอยู่ด้วย

และว่าพวกเขาอาจมาจากทุกมุมโลก

ภรรยาผม มองการณ์ไกลเหมือนเคย เตือนผมให้แยกให้ชัดระหว่างสิ่งที่เป็นของจริงกับสิ่งที่อาจเป็นแค่ของปลอม

จากนั้นเธอก็ถามคำถามหนึ่งที่ทำให้ผมเสียหลักไปเลย

“ฉันดูผลตรวจเลือดที่คุณไปตรวจมาเมื่อไม่กี่เดือนก่อน เพราะฉันยืนยันจะขอดู ค่าเทสโทสเตอโรนไม่ได้อยู่ในรายการ ฉันเลยโทรไปที่คลินิกแล้วถามว่าทำไม”

เธอหยุดก่อนจะพูดต่อ

“พวกเขาบอกฉันว่าระบบรายงานของเขาแสดงค่าได้แค่สามหลัก ของคุณไม่ถูกแสดงเพราะมันมีสี่หลัก”

เธอบอกผมว่าเธอถามไปว่ามีอะไรผิดพลาดหรือเปล่า พวกเขาพูดถึงคนคนเดียวกันจริงหรือ

พวกเขายืนยันข้อมูลส่วนตัวของผม

จากนั้น ตามที่ภรรยาผมเล่า พนักงานต้อนรับหญิงคนหนึ่งก็เสริมพร้อมรอยยิ้มว่า

“คุณนายคะ วันไหนเบื่อสามีแล้ว ส่งเขามาให้พวกเราก็ได้นะคะ”

ความสนใจ เกือบราวกับว่ามันเป็นชะตากรรมมากกว่าจะเป็นคำพิพากษา มาถึงผ่านผู้หญิงที่น่าทึ่งเสมอมา ผู้ชั่งเจตนาของตัวเองด้วยคำพูดและรูปถ่าย

ข้อความแรกแค่ตั้งคำถาม

ผมยิ้มแล้วก็ผ่านไป

จากนั้นก็มีอีกข้อความที่มีเบอร์ WhatsApp กับคำขอให้ติดต่อกลับ

สุดท้ายก็มาถึงข้อความสุดท้าย

“ฉันอยากรู้จักคุณ ฉันคิดถึงคุณทั้งคืน ฉันเป็นคนอเมริกัน อายุสี่สิบแปด โสด และฉันต้องการคุณ”

ผมยิ้ม

แต่ผมอดตอบกลับไม่ได้

ผมเขียนว่า

“เรียนคุณผู้หญิง คำพูดของคุณทำให้ผมปลื้ม แต่มีเหตุผลสามข้อที่กั้นเราไว้ ระยะทาง ความต่างของอายุ และภรรยาของผม”

“อุปสรรคสองข้อแรกน่าจะข้ามไปได้ ส่วนเรื่องภรรยาผม ผมยินดีจะให้เบอร์โทรของเธอ เพื่อที่คุณสองคนจะได้ตกลงกันเรื่องการจัดสรรที่เป็นไปได้”

“บางทีคุณอาจแบ่งผมออกเป็นวันเลขคู่กับวันเลขคี่ก็ได้”

“แค่อย่าลดทอนมันลงเป็นกะรายชั่วโมงก็แล้วกัน ผมไม่ใช่คนของตารางเวลาและนาฬิกา”

“ผมเป็นคนที่คุณไม่คาดคิด และเมื่อผู้คนเคยชินกับผมแล้ว การปล่อยผมไปก็กลายเป็นเรื่องยากพอสมควร”

ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา ภรรยาผมเดินเข้ามาในห้องทำงานพร้อมรอยยิ้ม

เธอแจ้งผมว่าเธอได้รับข้อความจากผู้หญิงอเมริกันคนหนึ่ง และอยากรู้ว่าเธอควรทำอย่างไร

คำตอบทันทีของผมนั้นง่ายมาก

“อะไรก็ได้ที่ทำให้คุณสองคนมีความสุข”

จากนั้นผมก็เสริมว่า

“แค่จำไว้ว่าผมเกลียดการเห็นผู้หญิงร้องไห้ ผมชอบเห็นพวกเธอยิ้มเท่านั้น”

เธอหันหลังแล้วเดินออกจากห้องไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ

กระนั้นนั่นก็เป็นครั้งแรกที่ผมได้ใช้โซเชียลมีเดียเพื่อสนทนากันจริง ๆ

เย็นวันนั้นตอนกินข้าว เธอเฝ้ามองผมตลอด

ลูกสาวผมหัวเราะ

แล้วภรรยาผมก็ระเบิดออกมาทันที

“ฉันเห็นรูปคุณเมื่อสองปีก่อนแล้ว คุณไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไปแล้ว”

เธอจ้องมาที่ผมตรง ๆ

“คุณเป็นใครกันแน่วะ”

ผมตอบโดยไม่ลังเล

“ผมคือ Ferdinando Frega ผู้ก่อตั้งและเจ้าของ gillettenarrative.com หนึ่งในเพื่อนร่วมงาน Gillette ของเยซูคริสต์”

เธอหัวเราะออกมาลั่น

จากนั้นเธอก็ประกาศ ดังพอให้ทุกคนที่โต๊ะได้ยิน ว่าเธอจะไม่มีวันแบ่งผมให้ผู้หญิงคนอื่น

ด้วยเหตุผลง่าย ๆ ข้อเดียว

ผมสามารถแบ่งตัวเองได้อย่างสมบูรณ์แบบอยู่แล้วโดยไม่ต้องขออนุญาตใคร

และนั่นก็ดีแล้ว