HIJ IS DOOD. VERKLAAR DIT.

He Is Dead. Explain This. — L’Oréal Through Gillette, chapter 00

L’ORÉAL THROUGH GILLETTE

HIJ IS DOOD. VERKLAAR DIT.

L’ORÉAL · 01

De begrafenis van mijn vader was het einde van zijn leven. Niet van zijn aanwezigheid.


Mijn vader is gestorven.

Dat is geen theorie.

Er was een begrafenis.

Er was een doodskist.

Er was een kerkhof.

Er waren familieleden die handen schudden, zacht spraken en dezelfde zinnen herhaalden die mensen al eeuwenlang herhalen wanneer ze niets nuttigs meer te zeggen hebben.

Hij was negenenzeventig jaar oud.

Ik was zestig.

De wiskunde van de dood was volkomen duidelijk.

Wat daarna gebeurde, was dat niet.

Een jaar lang gedroeg ik me zoals elke redelijke man zich zou gedragen.

Ik rouwde om hem.

Ik herinnerde me hem.

Ik miste hem.

Soms sprak ik over hem.

Meestal niet.

Het leven kwam, als een geduldige schuldeiser, elke ochtend zijn deel innen.

Rekeningen.

Werk.

Familie.

Verantwoordelijkheden.

Dagen werden weken.

Weken werden maanden.

Toen veranderde er iets.

Niet plotseling.

Niet dramatisch.

Stil.

Zoals roest op ijzer verschijnt.

Zoals de dageraad een kamer binnenkomt.

Zoals een zoon ontdekt dat de tijd zonder toestemming aan hem heeft gewerkt.

Ik begon bij de lunch een glas wijn te drinken.

Dat deed mijn vader altijd.

Ik kreeg een obsessie voor chilipepers.

Mijn vader was er dol op.

Er verscheen een hardnekkige hoest.

Dezelfde irritante hoest die hij jarenlang had gedaan alsof hij hem niet had.

Toen kwamen de grappen.

Dezelfde droge ironie.

Dezelfde timing.

Dezelfde gewoonte om te glimlachen voordat de clou kwam.

Op een avond ving ik mijn spiegelbeeld op.

Even lachte ik.

Toen hield ik op.

Ik herkende het gezicht.

Maar ik herkende de man niet.

Beter dan zo kan ik dat gevoel niet uitleggen:

Ik leek precies op mezelf.

Toch leek er iemand anders te staan.

Dat was het begin.

Of misschien was het al veel eerder begonnen en had ik het gewoon niet gemerkt.

Rond dezelfde tijd gebeurde er nog iets.

Op 9 juni 2026 ging ik achter mijn computer zitten om een oude WordPress-site te vernieuwen.

Dat was het plan.

Een eenvoudige administratieve klus.

Een van die saaie bezigheden die volwassenen verrichten omdat de werkelijkheid erop staat te bestaan.

In plaats daarvan kocht ik een nieuw domein.

Gillettenarrative.com.

Ik verzon een naam.

Toen begon ik iets te bouwen waar niemand om had gevraagd.

Het vreemde was niet het werk.

Het vreemde was het doel.

Ik probeerde niets te verkopen.

Ik begon geen bedrijf.

Ik jaagde niet op investeerders.

Ik zocht geen goedkeuring.

Ik gaf alles gratis weg.

Hoe harder ik werkte, hoe minder rationeel het werd.

Tien uur per dag.

Twaalf.

Vijftien.

Twintig.

Als obsessie een kantoor had, was ik haar nachtploegchef geworden.

Toch ging ik door.

Toen deed Bing iets onverwachts.

Een van mijn stukken verscheen als eerste bij een zoekopdracht naar Gillette.

Mijn familie noemde het geluk.

Toeval.

Een ongeluk.

Ik was het met hen eens.

Vlak voordat ik het ging testen.

Ik publiceerde nog een werk.

Het gebeurde opnieuw.

Toen nog een.

Weer.

Uiteindelijk begon zelfs het toeval om een verklaring te vragen.

Mijn zwager maakte zich zorgen over advocaten.

Ik maakte me zorgen of ik begreep wat er gebeurde.

Dat zijn twee heel verschillende zorgen.

De ene vreest gevolgen.

De andere zoekt oorzaken.

Ik heb altijd de voorkeur gegeven aan oorzaken.

Maar terwijl ik antwoorden najaagde, mengde mijn lichaam zich in het gesprek.

Eerst een ontstoken klier.

Toen een tandabces.

Toen rugpijn.

Toen pijn in mijn been.

Het ene symptoom na het andere.

Niets catastrofaals.

Niets dramatisch.

Net genoeg om een man te laten opletten.

Op een dag, terwijl ik in de kelder naar een oude computermuis zocht, vond ik een foto van mijn grootmoeder.

De moeder van mijn vader.

Ik had niet naar haar gezocht.

Toch was ze daar.

Wachtend in een vergeten doos.

Ik stopte de foto in mijn portefeuille.

Niet omdat ik een reden had.

Omdat ik geen reden had om het niet te doen.

Later probeerde ik een paar van die dingen aan mijn vrouw uit te leggen.

Ze luisterde aandachtig.

Toen maakte ze een afspraak met een psychiater.

Ik vond dat een volkomen redelijke reactie.

De waarheid is dat ik waarschijnlijk hetzelfde had gedaan.

Want tegen die tijd was er een vraag in mijn hoofd gaan wonen.

Een gevaarlijke vraag.

Niet omdat ze een antwoord had.

Omdat ze dat niet had.

Wat blijft er precies over wanneer iemand sterft?

Niet juridisch.

Niet biologisch.

Niet religieus.

Menselijk.

Een stem?

Een gewoonte?

Een herinnering?

Een gebaar?

Een voorliefde voor wijn?

Een glimlach?

Kan een vader verdwijnen en toch aanwezig blijven in de architectuur van een ander leven?

Ik weet het niet.

Ik weet alleen wat er gebeurde.

Hoe meer ik naar mijn vader zocht, hoe minder ik hem op kerkhoven vond.

Hoe meer ik hem in mezelf vond.

Uiteindelijk namen de lichamelijke klachten af.

Knoflook.

Bonen.

Rijst.

Lange wandelingen.

Tijd.

Het lichaam herstelde.

De vragen bleven.

Op een middag ging ik de deur uit met één dollar op zak.

Eén dollar was alles wat er over was van de zeventig waarmee ik de rest van de maand had willen doorkomen.

Gelukkig was mijn voorraadkast rijker dan mijn portefeuille.

Rijst.

Bonen.

Uien.

Knoflook.

Genoeg om een man in leven te houden.

Niet genoeg om indruk te maken op wie dan ook.

Op straat kwam ik twee oude mannen tegen.

Arm.

Waardig.

Onzichtbaar, zoals oude mensen vaak worden.

Ze vroegen niet om geld.

Ze vroegen niet om hulp.

Ze waren er gewoon.

Ik gaf hun mijn laatste dollar.

“Maak er geen ruzie over”, zei ik.

“Als jullie hem niet kunnen uitgeven, brengt hij jullie misschien geluk.”

Ze lachten.

Ik liep weg.

Na een paar meter riep een van hen me terug.

“Hé, goede man.”

Ik draaide me om.

Hij glimlachte.

Toen zei hij iets wat ik nooit ben vergeten.

“Alles wat geleefd is, kan om maar één reden worden verteld.

Omdat het gebeurd is.”

Toen liep hij weg.

Ik heb hem nooit meer gezien.

Mensen zoeken vaak God wanneer het leven moeilijk wordt.

Ik zelden.

Niet omdat ik Hem afwijs.

Omdat ik nooit goed ben geweest in zoeken.

Ik observeer liever.

Kijken.

Opletten.

Zorgvuldig kijken naar de dingen die de meeste mensen wegwuiven.

Een toeval.

Een foto.

Een glimlach.

Een dode vader die verschijnt in de gewoonten van zijn levende zoon.

Mijn vader is gestorven.

Dat weet ik.

De begrafenis bewees het.

De doodskist bewees het.

Het kerkhof bewees het.

Maar als de dood een einde maakte aan zijn leven, maakte hij geen einde aan zijn aanwezigheid.

En als je het daar niet mee eens bent, is dat volkomen in orde.

Ik vraag je niet om me te geloven.

Ik stel je alleen dezelfde vraag die ik mezelf stelde.

Hij is dood.

Verklaar dit.


Ferdinando

PDF ← L’ORÉAL THROUGH GILLETTE

← Gillette & L’Oréal, Women USA — Vol. IGillette, Frega en L’Oréal →

L’ORÉAL THROUGH GILLETTE00 Gillette & L’Oréal, Women USA — Vol. I · 01 Hij is dood. Verklaar dit. · 02 Gillette, Frega en L’Oréal · 03 Meneer Frega uitgeleend aan L’Oréal · 04 Gillette & L’Oréal, Women USA — Vol. II · 05 Drie dagen in het buitenland voor L’Oréal · 06 Onvergetelijke L’Oréal-momenten · 07 Geen honger, alleen roem: een lunch van L’Oréal · 08 Gillette & L’Oréal, Women USA — Vol. III · 09 L’Oréal op bezoek bij een toonaangevende parfumerie · 10 Terug naar Italië na L’Oréal · 11 De bibliotheek na L’Oréal · 12 Gillette & L’Oréal, Women USA — Vol. IV · 13 L’Oréal, merchandiser en merchandising · 14 De L’Oréal-man · 15 Gillette-haar vs L’Oréal Garnier · 16 Gillette & L’Oréal, Women USA — Vol. V · 17 Het sollicitatiegesprek bij Revlon · 18 Gillette-gezicht vs L’Oréal · 19 Alleen voor hen, door Gillette · 20 Gillette & L’Oréal, Women USA — Vol. VI · 21 Het haar, tussen L’Oréal en Gillette