Kom Binnen Als Je Jezelf Herkent

Jarenlang geloofde ik dat verhalen dienden om uit te leggen. Toen ontdekte ik iets anders: de belangrijkste verhalen leggen niet uit. Ze herkennen. Ze laten je je ogen opslaan en zeggen: ‘ik ook.’ Dit boek, deze drempels, werden niet geschreven om bewondering te wekken. Bewondering is broos. Ze leeft van afstand. Ik wilde nabijheid — en nabijheid wordt alleen geboren wanneer een mens een fragment van zichzelf herkent in het verhaal van een ander.

Mensen lijken veel meer op elkaar dan ze geloven. De woorden veranderen, de tradities veranderen, maar de vragen blijven identiek: angst, liefde, afwezigheid, hoop, verantwoordelijkheid, verlies, de zoektocht naar zin. Daarom kan een verhaal dat op de ene plaats geschreven is, begrepen worden aan de andere kant van de wereld — niet omdat het over een cultuur vertelt, maar omdat het over een menselijke conditie vertelt.

Toen ik begon de fragmenten van mijn ervaring samen te voegen, had ik geen saga voor ogen. Ik probeerde eenvoudigweg te begrijpen wat er was overgebleven na het werk, de reizen, de beproevingen, de ontmoette mensen. Er was veel minder overgebleven dan ik dacht. En veel meer dan ik me had voorgesteld — de principes, de relaties, de lessen, een onzichtbare draad tussen ogenschijnlijk verre ervaringen.

Vaak vraagt men mij wat de boodschap is. De waarheid is dat er niet slechts één is — elke lezer zal via een andere deur binnengaan. Als je op deze bladzijden iets van jezelf bent tegengekomen, dan staat de deur al open. Je hoeft geen toestemming te vragen. Je hoeft niets te bewijzen. Je hoeft haar alleen maar te doorschrijden. Kom binnen als je jezelf herkent.