Wejdź, Jeśli Się Rozpoznajesz

Przez wiele lat sądziłem, że historie służą do wyjaśniania. Potem odkryłem coś innego: najważniejsze historie nie wyjaśniają. One rozpoznają. Sprawiają, że podnosisz wzrok i mówisz: „ja też”. Ta książka, te progi, nie zostały napisane, by wzbudzać podziw. Podziw jest kruchy. Żyje z dystansu. Ja chciałem bliskości – a bliskość rodzi się tylko wtedy, gdy człowiek rozpoznaje fragment siebie w historii innego.

Ludzie są o wiele bardziej do siebie podobni, niż im się wydaje. Zmieniają się słowa, zmieniają się tradycje, ale pytania pozostają identyczne: strach, miłość, nieobecność, nadzieja, odpowiedzialność, strata, poszukiwanie sensu. Dlatego historia napisana w jednym miejscu może zostać zrozumiana po drugiej stronie świata – nie dlatego, że opowiada o jakiejś kulturze, lecz dlatego, że opowiada o ludzkiej kondycji.

Gdy zacząłem układać fragmenty mojego doświadczenia, nie wyobrażałem sobie sagi. Po prostu próbowałem zrozumieć, co pozostało po pracy, podróżach, próbach, spotkanych ludziach. Pozostało znacznie mniej, niż sądziłem. I znacznie więcej, niż sobie wyobrażałem – zasady, relacje, lekcje, niewidzialna nić między pozornie odległymi doświadczeniami.

Często pytają mnie, jakie jest przesłanie. Prawda jest taka, że nie ma tylko jednego – każdy czytelnik wejdzie innymi drzwiami. Jeśli na tych stronach spotkałeś coś swojego, to drzwi są już otwarte. Nie musisz prosić o pozwolenie. Nie musisz niczego udowadniać. Musisz je tylko przekroczyć. Wejdź, jeśli się rozpoznajesz.