P&G การสื่อสารและข้อมูล

ข้อมูล

ผู้ที่สื่อสารกลุ่มแรกคือมนุษย์ยุคดึกดำบรรพ์ที่ไม่สวมเสื้อผ้า ผู้ที่ให้ข้อมูลกลุ่มแรกคือมนุษย์ยุคดึกดำบรรพ์ที่สวมเสื้อผ้า และมีบัตรนักข่าว

ยังคงเป็นมนุษย์ยุคดึกดำบรรพ์ ไม่มีอะไรเปลี่ยนไป เว้นแต่ว่ากลุ่มแรกต้องเอาชีวิตรอด ขณะที่กลุ่มที่สองหากินด้วยการปลุกผู้รอดชีวิตให้ฟื้นคืนชีพ

แต่ไม่มีเวลาให้โต้เถียงหรือวิจารณ์ — นั่นเป็นกิจกรรมที่ผมไม่เคยทำ

สิ่งที่ผมอยากทำคือเล่าความแตกต่างเชิงมานุษยวิทยาระหว่างสองกลุ่มนี้ผ่านเรื่องราว

รูปแบบแรกที่แท้จริงของการสื่อสาร — และตรงนี้ทุกคนจะสะดุ้งลุกจากเก้าอี้ — คือความเงียบ

ก่อนถ้อยคำ ก่อนเสียง ก่อนท่าทาง ก่อนท่วงท่า การฝึกความเงียบได้วัดสติปัญญาของคนจากความสามารถในการประมวลผลและตัดสินใจมาตลอด — ไม่เคยเป็นในทางกลับกัน

และผู้ชายทั้งหลายที่มารวมกันก็นิ่งเงียบ มองดวงดาว สิ่งนามธรรม สิ่งที่จินตนาการขึ้น — จนกระทั่งจากที่ไกล ๆ ผู้หญิงกลุ่มหนึ่งที่มั่นใจว่าอยู่กันตามลำพัง เริ่มคุยกัน: เสียงเบา น้ำเสียงควบคุม จังหวะควบคุม ลีลาเป็นระเบียบ ทุกคำถูกวางอย่างระมัดระวัง ผู้หญิงก็เป็นอย่างนี้แหละ

แต่บทเรียนแรกที่ความเงียบทิ้งไว้ให้มนุษยชาติไม่ใช่การเก็บตัวแบบหนึ่ง — มันคือวิธีการ พรมแดนสุดท้ายในทุกพื้นที่ที่มีการตัดสินใจจริง

ถึงอย่างนั้น เสียงรบกวนภายในความเงียบคือสิ่งที่ไม่เคยหายไปเลย: มันมาจากข้างใน และมันเป็นทั้งอารมณ์ ความคิด ตรรกะและเหตุผล สัญชาตญาณและความรู้สึกไปพร้อมกัน

และตรงนี้ ผู้ที่สามารถรับมือกับมันได้อย่างแท้จริงก็ยังคงเป็นผู้หญิงเช่นเคย — สมบูรณ์เสียจน ใช้งานได้ดีเสียจน ได้รับมอบหน้าที่ให้สืบทอดการสืบพันธุ์ของมนุษย์ต่อไปด้วย (ในสาขาอื่น — ชีววิทยา ระดับเซลล์ — ก็มีเพศผู้ที่ให้กำเนิดเช่นกัน แต่นั่นเป็นการสื่อสารอีกแบบหนึ่ง)

สำหรับทุกอย่างที่เหลือซึ่งผมไม่ได้กล่าวถึงที่นี่ ผมขอฝากไว้กับประสบการณ์ของแต่ละคน — นั่นคือส่วนที่ดีที่สุดของความเป็นเรา

ข้อมูลทำให้ผมนึกถึงเกมที่เราเคยเล่นตอนเด็ก ๆ: ทุกคนนั่งเป็นวงกลม คนแรกกระซิบคำหนึ่งที่หูคนถัดไป แล้วมันก็ส่งต่อไปตามแถวผ่านคนสิบสองคน สิ่งที่ออกมาที่ปลายทางมักกลายเป็นเสียงหัวเราะลั่น

เกมนี้เล่นได้ทั้งด้วยคำเดียวหรือทั้งประโยค และนี่คือสิ่งที่จะเกิดขึ้น:

เริ่มด้วยคำว่า จะมีชีวิตอยู่ แล้วผ่านไปสิบสองทอด คำที่ออกมาที่ปลายทางคือ จะตาย

เริ่มด้วยประโยคอย่าง เราทุกคนรู้ว่าเขาจะรอดชีวิต แล้วผ่านไปสิบสองทอด มันกลับมาเป็น ทุกคนรู้ว่าเขาตายแล้ว งานศพกำหนดวันที่ 12 เวลา 12.00 น. ฮ่า ๆ ๆ ๆ

นั่นคือวิธีที่ผมเห็นสื่อเคลื่อนย้ายข้อมูลทุกวันนี้พอดี — ประโยคเปิดเดียวกันของข่าวหนึ่ง ถูกรายงานต่างกันไปทีละสำนัก สิ่งที่เราคิดว่าเป็นเกมเด็กเล่น แท้จริงคือความจริงอันขมขื่นของอุตสาหกรรมข้อมูลข่าวสาร ที่ไม่มีความแตกต่างหลงเหลือระหว่างแผงหนังสือพิมพ์กับห้องข่าว

ในท้ายที่สุด สองสิ่งนี้มีเส้นด้ายร่วมกันเส้นเดียว — ทั้งคู่เป็นลูกของต้นกำเนิดดึกดำบรรพ์เดียวกัน คุณแค่ต้องดูว่าผู้คนแต่งตัวกันอย่างไร

ขอให้มีความสุขกับการอ่าน