The Art of Attraction · தமிழ்ப் பதிப்பு · எண் 08
நினைவு வருவதற்கு முன்
ஒரு குழந்தை பிறக்கும்போது, எல்லோரும் முதலில் பார்ப்பது கண்களைத்தான்.
தொட்டிலின் மேல் சாய்கிறோம், இன்னும் நெருங்கிக் குனிகிறோம், ஒரு நிறத்தைத் தேடுகிறோம்.
அவை அம்மாவின் கண்களாக இருக்குமா?
அப்பாவின் கண்களாக இருக்குமா?
பிறகு ஒரு மருத்துவரோ, ஒரு செவிலியரோ வந்து, யாரும் கேட்க விரும்பாததைச் சொல்கிறார்: அந்த நிறம் இன்னும் இல்லை என்று. தொடக்கத்தில் அது கிட்டத்தட்ட எல்லோருக்கும் ஒன்றுதான் என்று. ஒரு சாம்பல், ஒரு வெளிறிய நீலம், இன்னும் எதையும் பார்க்காத ஒருவரின் நிறம்.
ஏனெனில் அப்படித்தான் இருக்கிறது.
வாழ்வின் தொடக்கத்தில், பார்வை எல்லோருக்கும் பொதுவானது.
அது வெறுமையானது.
அதை நிரப்ப மாதங்கள் ஆகின்றன.
கருவிழி மெதுவாக வேலை செய்கிறது. கொஞ்சம் பழுப்பு, கொஞ்சம் பச்சை, கொஞ்சம் கறுப்பு என்று படிய வைக்கிறது. எந்தக் கண்களால் பார்க்க வேண்டும் என்று முடிவு செய்வதற்கு முன், எந்த உலகைப் பார்க்க வேண்டியிருக்கும் என்று உடல் புரிந்துகொள்ளக் காத்திருப்பது போல.
பிறகும் அது அவ்வளவு வேறுபட்டதல்ல என்றே நான் எப்போதும் நினைத்திருக்கிறேன்.
அந்த வெறுமையான பார்வையுடனேயே நாம் தொடர்ந்து பிறந்துகொண்டிருக்கிறோம்.
மீதி நேரம் முழுவதையும் அதை நிரப்புவதில் செலவழிக்கிறோம்.
ஒவ்வொரு அனுபவமும் ஒரு தடத்தை விட்டுச் செல்கிறது.
ஒவ்வொரு மகிழ்ச்சியும் ஒரு சாயலைச் சேர்க்கிறது.
ஒவ்வொரு துயரமும் இன்னொன்றைச் சேர்க்கிறது.
இப்படி, நாம் கவனிக்காமலேயே, கண்கள் உடலின் ஒரு பகுதியாக மட்டும் இருப்பதை நிறுத்தி, ஒரு காப்பகமாக மாறுகின்றன.
ஒரு மௌன நினைவு.
பிறகு, ஓர் எளிய, கொடூரமான உண்மையை நாம் உணரும் தருணம் வருகிறது: பெரும்பாலும் மக்களை நாம் உண்மையாகப் பார்க்கிறோம், அவர்களை இனி பார்க்க முடியாதபோது மட்டுமே.
அப்போதுதான் நினைவு நம்மைப் பின்னோக்கி அழைத்துச் செல்கிறது.
சொல்லாமல் விட்ட ஒரு வாக்கியத்துக்கு.
தள்ளிப்போட்ட ஒரு தொலைபேசி அழைப்புக்கு.
நாம் செய்திருக்கக்கூடிய ஒரு வருகைக்கு.
இயல்பானது என்று எடுத்துக்கொண்ட ஓர் அணைப்புக்கு.
இல்லை, எனக்குப் புத்தி பேதலிக்கவில்லை.
“வாசகரே, இன்னும் சிறிது பொறுமையாக இருங்கள்; என் சிந்தனையைப் பின்தொடருங்கள்.”
போய்விட்டவர்களைப் பற்றியும், நாம் சொல்லவோ செய்யவோ விரும்பியவற்றைப் பற்றியும் எத்தனை முறை நினைக்கிறோம்?
இது எல்லோருக்கும் நடந்திருக்கிறது.
மீண்டும் நடக்கும்.
இனி இங்கே இல்லாத ஒருவருடன் இன்று நான் பேச முடிந்தால், என் அப்பா, என் அம்மா, என் தாத்தா பாட்டிகள், என் சகோதரி, ஒரு நெருங்கிய நண்பன் — இவர்களைத் தேர்ந்தெடுப்பேன்.
எப்போதும் ஒரே மாதிரித் தொடங்குவேன்.
நான் சொல்வேன்:
“உங்களுக்குத் தகுதியான நேரத்தை நான் கொடுக்கவில்லை என்றால் என்னை மன்னியுங்கள்.
ஒரு நாள் நானும் உங்களுடைய அதே பாதையில் நடப்பேன் என்று புரிந்துகொள்ளாமல், என் அவசரங்களுக்கும், என் இலக்குகளுக்கும், என் அன்றாடச் சுயநலத்துக்கும் பின்னால் ஓடிக்கொண்டே இருந்தேன் என்றால் என்னை மன்னியுங்கள்.”
பிறகு மனம் இன்னும் தொலைவுக்குப் பயணிக்கிறது.
நூற்றாண்டுகளைக் கடக்கிறது.
இயேசுவைச் சந்திக்க விரும்புவேன்; அவரிடம் கேள்விகள் கேட்க அல்ல, வெறுமனே அவர் சொல்வதைக் கேட்க.
Galileo Galilei, Einstein, Machiavelli, Michelangelo, Dante Alighieri, Pietrelcina-வின் Padre Pio, Kipling, John Fitzgerald Kennedy ஆகியோரைச் சந்திக்க விரும்புவேன் — கீழ்த்தளத்தில் உள்ள காய்கறிக் கடைக்காரரையும், ஒயின் விடுதியின் உரிமையாளரையும் சேர்த்து.
பிறகு, கிட்டத்தட்ட ஒரு மந்திரத்தின் பிடியில் இருப்பது போல, உலகின் எல்லாப் பெண்களும் சொல்வதைக் கேட்க விரும்புவேன்.
பாகுபாடு இல்லாமல்.
ஏனெனில் அவர்கள் ஒவ்வொருவரிடமும் சொல்வதற்கு வேறுபட்ட ஒன்று இருக்கும்.
வேறுபட்ட ஒரு கண்ணோட்டம்.
வேறுபட்ட ஒரு கதை.
வேறுபட்ட ஓர் உண்மை.
ஆனாலும், கால்களை உறுதியாகத் தரையில் ஊன்றிக் கீழே இறங்கி வரும்போது, எனக்கு அழகாகத் தோன்றும் ஓர் இணையை வந்தடைகிறேன்.
நாம் உருவாக்கும் எல்லாமும், மதிப்புள்ளது என்று நம்பும் எல்லாமும், மற்றவர்களுக்கு ஏதாவது விட்டுச் செல்லக்கூடிய எல்லாமும், உரிய நேரத்தில் மக்களுடன் பகிரப்படாவிட்டால், எப்போதும் அதே விஷயம்தான் நடக்கிறது.
யாராவது இப்படிச் சொல்லும் நாள் வருகிறது:
“என்ன பரிதாபம். அவரைச் சந்தித்திருக்க விரும்பியிருப்பேன்.”
“என்ன பரிதாபம். அவர் சொல்வதைக் கேட்டிருக்க விரும்பியிருப்பேன்.”
“என்ன பரிதாபம். அவர் என்ன நினைத்தார் என்று தெரிந்துகொள்ள விரும்பியிருப்பேன்.”
ஆனால் பார்க்கப்படாமல் போவதற்கான பொறுப்பு, உருவாக்குபவரிடம் மட்டும் ஒருபோதும் இருப்பதில்லை.
பெரும்பாலும் அது, அதை உரிய நேரத்தில் காட்டாதவர்களிடம் இருக்கிறது — இங்கே, எப்போதும் போல, பெண்களே வல்லுநர்கள்: பார்க்கப்படுவது எப்படி என்று அவர்களுக்குத் தெரியும்.
எது பார்க்கப்பட வேண்டும் என்று முடிவு செய்பவர்களிடமும் அது இருக்கிறது: இணையம். Google உங்களுக்குக் காட்சித்தன்மை தரவில்லை என்றால், யாரும் உங்களைப் படிப்பதில்லை — நீங்கள் பணம் செலுத்தினால் தவிர.
தங்கள் கண் முன்னே நடப்பதை மக்கள் கவனிக்க விடாதவர்களிடமும்.
ஏனெனில் நினைவு கிட்டத்தட்ட எப்போதும் பின்னர்தான் வருகிறது.
பார்வையோ, நாம் அதிர்ஷ்டசாலிகளாக இருக்கும்போது, உரிய நேரத்தில் வருகிறது.
Ferdinando
THE BIC SAGAThe takeover that never happened.
THE WILKINSON SAGAThe steel aunt.