The Art of Attraction · ฉบับภาษาไทย · บทที่ 08
ก่อนความทรงจำจะมาถึง
เมื่อเด็กคนหนึ่งเกิดมา สิ่งแรกที่ทุกคนมองคือดวงตา
เราชะโงกเหนือเปล ก้มเข้าไปใกล้ขึ้น เราค้นหาสีสักสีหนึ่ง
จะเป็นของแม่เขาไหม?
จะเป็นของพ่อเขาไหม?
แล้วหมอหรือพยาบาลสักคนก็เดินมาและพูดสิ่งที่ไม่มีใครอยากได้ยิน ว่าสีนั้นยังไม่มีอยู่ ว่าในตอนเริ่มต้นมันเกือบจะเหมือนกันสำหรับทุกคน สีเทา สีฟ้าซีด ๆ สีของคนที่ยังไม่เคยเห็นอะไรเลย
เพราะมันเป็นอย่างนั้น
ในตอนเริ่มต้นของชีวิต สายตาเป็นสากล
มันว่างเปล่า
และต้องใช้เวลาหลายเดือนกว่าจะเติมเต็ม
ม่านตาทำงานช้า ๆ มันวางสีน้ำตาลลงนิดหนึ่ง สีเขียวนิดหนึ่ง สีดำนิดหนึ่ง ราวกับร่างกายกำลังรอเข้าใจว่าจะต้องมองโลกใบไหน ก่อนจะตัดสินใจว่าจะใช้ดวงตาแบบไหนมองมัน
ผมคิดมาตลอดว่าหลังจากนั้นก็ไม่ได้ต่างกันมากนัก
เรายังคงเกิดมาพร้อมสายตาที่ว่างเปล่านั้น
และเราใช้เวลาที่เหลือเติมเต็มมัน
ทุกประสบการณ์ทิ้งร่องรอยไว้
ทุกความสุขเพิ่มเฉดสีหนึ่ง
ทุกความเศร้าเพิ่มอีกเฉดหนึ่ง
และอย่างนั้นเอง โดยที่เราไม่ทันสังเกต ดวงตาก็เลิกเป็นเพียงส่วนหนึ่งของร่างกาย และกลายเป็นคลังเก็บเอกสาร
ความทรงจำที่เงียบงัน
แล้วก็มาถึงช่วงเวลาที่เราตระหนักถึงความจริงที่เรียบง่ายและโหดร้าย บ่อยครั้งเราได้เห็นผู้คนอย่างแท้จริงก็ต่อเมื่อเราไม่อาจมองพวกเขาได้อีกแล้ว
และนั่นคือตอนที่ความทรงจำพาเรากลับไป
ไปยังประโยคที่ไม่ได้พูด
ไปยังโทรศัพท์ที่เลื่อนไว้
ไปยังการเยี่ยมเยือนที่เราน่าจะได้ไป
ไปยังอ้อมกอดที่เราถือว่าเป็นเรื่องธรรมดา
ไม่ ผมยังไม่ได้เสียสติ
“อดทนอีกสักหน่อยนะ ผู้อ่าน แล้วตามเหตุผลของผมมา”
กี่ครั้งแล้วที่เราคิดถึงคนที่จากไป และถึงสิ่งที่เราอยากจะพูดหรือทำ?
มันเกิดขึ้นกับทุกคน
และมันจะเกิดขึ้นอีก
ถ้าวันนี้ผมได้คุยกับใครสักคนที่ไม่อยู่ที่นี่แล้ว ผมจะเลือกพ่อของผม แม่ของผม ปู่ย่าตายายของผม พี่สาวของผม เพื่อนสนิทคนหนึ่ง
และผมจะเริ่มต้นแบบเดียวกันเสมอ
ผมจะพูดว่า:
“ยกโทษให้ผมด้วย ถ้าผมไม่ได้ให้เวลาที่คุณสมควรได้รับ
ยกโทษให้ผมด้วย ถ้าผมเอาแต่วิ่งตามเรื่องเร่งด่วนของผม เป้าหมายของผม ความเห็นแก่ตัวในชีวิตประจำวันของผม โดยไม่เข้าใจว่าวันหนึ่งผมเองก็จะเดินบนถนนสายเดียวกับคุณ”
แล้วความคิดก็เดินทางไกลออกไปอีก
มันข้ามผ่านหลายศตวรรษ
ผมอยากพบเยซู ไม่ใช่เพื่อถามคำถาม แต่แค่เพื่อฟังเขา
ผมอยากพบ Galileo Galilei, Einstein, Machiavelli, Michelangelo, Dante Alighieri, Padre Pio แห่ง Pietrelcina, Kipling, John Fitzgerald Kennedy — และคนขายผักชั้นล่าง พร้อมกับเจ้าของร้านเหล้าองุ่น
แล้ว เกือบจะราวกับต้องมนตร์ ผมอยากฟังผู้หญิงทุกคนในโลก
โดยไม่แบ่งแยก
เพราะแต่ละคนจะมีเรื่องที่แตกต่างกันมาเล่า
มุมมองที่แตกต่าง
เรื่องราวที่แตกต่าง
ความจริงที่แตกต่าง
และถึงกระนั้น เมื่อกลับลงมายืนบนพื้นอย่างมั่นคง ผมก็มาถึงการเปรียบเทียบที่ผมรู้สึกว่างดงาม
ถ้าทุกสิ่งที่เราสร้าง ทุกสิ่งที่เราเชื่อว่ามีคุณค่า ทุกสิ่งที่อาจทิ้งบางอย่างไว้ให้คนอื่น ไม่ได้ถูกแบ่งปันกับผู้คนทันเวลา สิ่งเดิมก็จะเกิดขึ้นเสมอ
จะมีวันที่ใครสักคนพูดว่า:
“น่าเสียดาย ฉันอยากรู้จักเขา”
“น่าเสียดาย ฉันอยากฟังเขา”
“น่าเสียดาย ฉันอยากรู้ว่าเขาคิดอะไร”
แต่ความรับผิดชอบต่อสิ่งที่ไม่มีใครเห็นไม่เคยอยู่ที่ผู้สร้างเพียงคนเดียว
บ่อยครั้งมันอยู่ที่คนที่ไม่ได้แสดงมันออกมาทันเวลา — และในเรื่องนี้ เช่นเคย ผู้หญิงคือปรมาจารย์ พวกเธอรู้วิธีที่จะถูกมองเห็น
และมันอยู่ที่คนที่ตัดสินว่าอะไรจะได้ถูกมองเห็น เว็บ ถ้า Google ไม่ให้การมองเห็นแก่คุณ ก็ไม่มีใครอ่านคุณ — เว้นแต่คุณจะจ่ายเงิน
อยู่ที่คนที่ไม่ยอมให้ผู้คนสังเกตเห็นสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นต่อหน้าต่อตา
เพราะความทรงจำมักจะมาถึงทีหลังเกือบทุกครั้ง
ส่วนสายตา เมื่อเราโชคดี มาถึงทันเวลา
Ferdinando
THE BIC SAGAThe takeover that never happened.
THE WILKINSON SAGAThe steel aunt.