ใบมีดใบแรก Gillette ของผม · ฉบับภาษาไทย · บทที่ 10
GILLETTE: ปู่ FERDINANDO ของผม
ผมนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานมาตั้งแต่เช้า — เป็นวิธีทำสิ่งที่ผมอยากทำ ไม่ใช่สิ่งที่ผมต้องทำ เป็นวิธีที่จะมีความสุขอยู่ในโลกที่ยังไม่มีใครกำหนดได้ว่าเราจะได้อยู่ในนั้นนานเท่าไร
ระหว่างอ่านหนังสือ อ่านบทความบนเว็บ รับโทรศัพท์จากเพื่อน บุรุษไปรษณีย์กดกริ่ง และภรรยาของผมเรียกให้ไปที่รถเพื่อขนถุงของใช้เข้าบ้าน — มีคอลเซ็นเตอร์มากมายที่สนใจโทรหาผม และผมก็ทำให้พวกเขาประหลาดใจ เพราะผมเปลี่ยนคำขอของพวกเขาไปเป็นเรื่องแรงจูงใจ เมื่อผมบอกว่าผมจน พวกเขาก็สงสารผม ผู้หญิงอยากทำอะไรสักอย่างให้ผม — แต่พวกเธอไม่รู้ว่าผมได้รับการศึกษามาให้รับโดยไม่ต้องขาย บทเรียนระดับมหาวิทยาลัยจากชายที่มีแค่ประกาศนียบัตร
และท่ามกลางทั้งหมดนี้ก็มีดนตรี — ดนตรีของ New York ของ Manhattan ดนตรีภาษาอังกฤษ — แล้วเปลี่ยนไปเป็นดนตรีในยุคของผม และปิดท้ายด้วยดนตรีคลาสสิก: Mozart Chopin Vivaldi และ Beethoven จากนั้นก็พบความสงบกับบทประพันธ์ของมาเอสโตร Ennio Morricone
ในบทเพลงหนึ่งเหล่านั้นเองที่วันนี้ผมได้พบกับแมนโดลิน — เครื่องดนตรีที่ปู่ของผมโปรดปราน ท่านได้รับแมนโดลินตัวหนึ่งตอนอายุหกขวบ และหัดเล่นด้วยหูมากว่าเก้าสิบปี โดยไม่ได้เรียนดนตรีหรือซื้อคอร์สบน Amazon ความหลงใหลเดียวของท่านคือเพลงเซเรเนดที่ท่านบรรเลงให้ผู้หญิงฟัง — รวมถึงเพลงที่สั่งทำตามใจผู้ขอ
ชีวิตของตระกูล Frega คือชีวิตที่วัตถุดิบไม่เคยเป็นเงิน — มีเพียงความสุขที่ได้ทำสิ่งที่เราเกิดมาเพื่อทำ: ไม่ถูกลืม
Nando
THE BIC SAGAThe takeover that never happened.
THE WILKINSON SAGAThe steel aunt.