GILLETTE: ชายผู้มองเห็นผม

Gillette: The Man Who Saw Me — The First Blade, My Gillette, chapter 15

ใบมีดใบแรก Gillette ของผม · ฉบับภาษาไทย  ·  บทที่ 15

GILLETTE: ชายผู้มองเห็นผม


ผมไม่เคยโชคดีพอที่จะมีพี่เลี้ยง

ตลอดยี่สิบเจ็ดปีแรกของชีวิต ผมพบแต่ผู้หญิงแทบทั้งสิ้น ผู้หญิงทุกอารมณ์ ทุกความอ่อนไหว ทุกระดับทางปัญญาและความเป็นมนุษย์ บางทีชีวิตอาจแค่อยากเตือนผมถึงความจริงพื้นฐานข้อหนึ่ง: ผมเองก็เป็นลูกของผู้หญิง และเป็นลูกแบบไหนกันเล่า

แล้วปี 1992 ก็มาถึง

แคมเปญทางการเมืองครั้งหนึ่ง ที่สร้างขึ้นรอบตัวนักธุรกิจด้านการศึกษาจาก Cosenza ผู้ซึ่งต่อมากลายเป็นสมาชิกรัฐสภาอิตาลีอย่างผิดความคาดหมายทั้งปวง ได้เปลี่ยนทิศทางของหลายสิ่ง ไม่ใช่เพราะตัวการเมืองเอง แต่เพราะผู้คนที่ผมได้มีโอกาสพบ พวกเขาคือผู้เปิดประตูสู่ความเป็นไปได้

ผมเป็นมือใหม่ในโลกที่สร้างขึ้นบนการเป็นพวกเดียวกัน ไม่มีใครเข้าใจได้ว่าผมมาจากไหน

คำถามเป็นคำถามเดิมเสมอ

“ทำไมยังไม่มีใครรับเขาเข้าพิธี? ทำไมยังไม่มีใครรับเขาไว้ใต้ปีก?”

พวกเขามองผมเป็นหินหยาบที่ยังไม่มีใครลงมือขัดเกลา

จากหลายทิศทางมีคำเชิญ การทาบทาม ข้อเสนอ ซึ่งมักมาจากแวดวงที่แทบไม่เกี่ยวข้องกับวัฒนธรรม ประวัติศาสตร์ หรือการเติบโตภายในที่แท้จริง เป็นโลกที่ค้ำจุนด้วยการสยบยอม การครอบงำ และการใช้อำนาจล้วน ๆ

ผมมองดูพวกเขาด้วยความเคารพ แต่จากระยะไกล

มีห้องบางห้องที่ผมไม่อยากเข้าไป

และผมก็ไม่ได้เข้าไป

แล้ววันหนึ่งผมได้รับโทรศัพท์

เป็น Gino Domanico ปรมาจารย์แห่งชีวิตตัวจริง

ศาสตราจารย์มหาวิทยาลัยผู้เลือกอุทิศตนให้การสอน เขามีความสง่างามในการสื่อสารอันหาได้ยาก ที่สอนกันไม่ได้และเลียนแบบไม่ได้ หลังจากคุยกันเพียงไม่กี่อึดใจ ผมก็เข้าใจบางอย่างที่ตอนนั้นดูไร้เหตุผลสำหรับผม และที่ผมยังเชื่ออยู่จนทุกวันนี้:

ผมเพิ่งได้พบชายที่ผมจะฝากส่วนสำคัญของการเติบโตของผมไว้

เขาชวนผมไปกินข้าวเย็น

มันไม่เคยเป็นการเกี้ยวพาราสี และไม่ใช่บทเรียนอย่างเป็นทางการ Gino มีพรสวรรค์เฉพาะตัว: เขาอ่านจิตวิญญาณและความคิดได้ ความคิดของผมคงเป็นหนังสือที่เปิดกางอยู่สำหรับเขา

เขาไม่เคยอธิบายว่าบทบาทของเขาคืออะไร หรือเขามาจากธรรมเนียมใด เขาเพียงทิ้งประโยคหนึ่งไว้ให้ผมที่ผมไม่เคยลืม:

“วันหนึ่ง เมื่อคุณมองเห็นผมจริง ๆ ไม่ว่าจะมีม่านกั้นหรือไม่ คุณจะรู้ว่าผมเป็นใครและผมอยู่ที่ไหน”

แม้จะเป็นมือใหม่ ผมก็เข้าใจความหมายของถ้อยคำเหล่านั้น

ผมคือชายที่เคาะประตูวิหาร เพื่อขอแสงสว่าง ไม่ใช่แสงทางวัตถุ เพราะเราทั้งคู่ไม่ได้ทำงานให้บริษัทไฟฟ้า แต่เป็นแสงชนิดที่ทำให้คนคนหนึ่งมองเห็นตัวเองได้ชัดเจนขึ้น

Gino เป็นผู้แสดงท่าทีต้อนรับเป็นคนแรก

แล้ว Tonino ก็มา

หนึ่งในบุคคลที่ได้รับความเคารพมากที่สุดในสถาบัน เขาสังเกตผมอยู่เพียงช่วงสั้น ๆ ก่อนจะถามคำถามเดียวกับที่ผมเคยได้ยินมาหลายครั้งแล้ว

“ทำไมไม่มีใครเห็นเขามาก่อน? หลายปีมานี้เขาอยู่ที่ไหน?”

คำตอบนั้นเรียบง่าย

“เขาทำงานที่ Cosenza เขาเกิดที่ Reggio Calabria เขารู้จักคนครึ่งโลก ผู้คนห่วงใยเขา และเขาเป็นคนของเรา ข้อแตกต่างเดียวคือหลังจากรับศีลล้างบาปแบบคาทอลิกแล้ว เขาไม่เคยได้รับการเข้าพิธีอื่นใดอีกเลย”

คำตอบนั้นก็เพียงพอ

ผมได้รับอนุญาตให้เริ่มต้น ด้วยวิธีที่เหมาะสมและในเวลาที่เหมาะสม เส้นทางที่สงวนไว้สำหรับบุตรแห่งหญิงม่าย

ตั้งแต่วินาทีนั้น Gino ไม่เคยจูงมือผมอีกเลย

เขาไม่จำเป็นต้องทำ

สายตาของเขาและคำพูดไม่กี่คำก็เพียงพอแล้ว กับเขา ความเงียบหนึ่งครั้งอาจบรรจุคำสอนไว้มากกว่าหนังสือห้าร้อยหน้า

แล้ววันนั้นก็มาถึง

ผมพบเขาอยู่ที่นั่นท่ามกลางม้านั่ง

เงียบงัน เกือบจะเคร่งขรึม

สถานที่นั้นต้องการท่าทีเฉพาะ ภายในก่อน แล้วจึงภายนอก

ระหว่างการหยุดพักสั้น ๆ ในพื้นที่ด้านนอกของห้องแห่งการใคร่ครวญ ห้องโถงแห่งก้าวที่หลงหาย เราพบว่าตัวเองยืนอยู่เคียงข้างกัน เขาเดินเข้ามาหาผมโดยไม่ได้พูดอะไรมาก แต่ในวินาทีนั้นเราทั้งคู่รู้สึกถึงอารมณ์เดียวกัน

อารมณ์ที่ไม่เคยจางหาย

สามสิบสามปีต่อมา มันยังอยู่ที่นี่

บางทีอาจเป็นเพราะการพบกันบางครั้งไม่ได้เป็นของอดีต

มันยังคงทำพิธีรับเราเข้าสู่สิ่งใหม่ทุกครั้งที่เรานึกถึงมัน

TFA
Ferdinando Frega

ป.ล.

หลังจากเขียนเรื่องนี้ ผมรู้สึกราวกับว่าชิ้นส่วนแท้จริงชิ้นหนึ่งของภาพโมเสกหายไป การใคร่ครวญไม่กี่ชั่วโมงในยามค่ำคืนก็เพียงพอให้ผมเข้าใจว่ามันคืออะไร

ฤดูร้อนนั้น Gino พักอยู่ที่วิลล่าริมทะเลของเขา เขาชวนผมไปเยี่ยมหลายครั้ง และเย็นวันหนึ่ง ในที่สุดผมก็หาโอกาสไปเคาะประตูบ้านเขาได้

เขาต้อนรับผมด้วยความรักใคร่ที่ผมไม่เคยลืม และในโอกาสนั้นเองที่ผมได้พบ Teresa ผู้หญิงในชีวิตของเขา

เธอยังสาว สง่างาม และอ่อนโยนโดยธรรมชาติ เธอไม่ใช่คนประเภทที่พยายามทำให้คนอื่นประทับใจ เพียงไม่กี่นาทีก็สัมผัสได้ถึงสติปัญญาที่มีชีวิตชีวา ควบคู่กับความสามารถอันหาได้ยากในการเข้าใจคนที่อยู่ตรงหน้า

เธอทำงานในธนาคารและดำรงตำแหน่งที่มีความรับผิดชอบ ในหลายปีต่อมา ผมได้ยินความเห็นที่คล้ายกันอย่างน่าทึ่งจากเพื่อนและเพื่อนร่วมงานที่รู้จักเธอดี: Teresa มีสัญชาตญาณที่ไม่ธรรมดา และมีความสามารถพิเศษในการประเมินความน่าเชื่อถือของผู้คนได้แทบจะในทันที

ความสัมพันธ์อันเป็นธรรมชาติก่อตัวขึ้นระหว่างเรา

เข้าใจได้ไม่ยากว่าเราทั้งคู่ห่วงใยคนคนเดียวกันอย่างลึกซึ้ง แน่นอนว่าในแบบที่ต่างกัน แต่ด้วยความรักใคร่พื้นฐานเดียวกัน

ผมได้พบน้องสาวทางใจที่จะดูแล เธอไม่เคยแสดงออกถึงเรื่องเช่นนี้เป็นคำพูด แต่ผมมักรู้สึกว่าเธอเองก็สัมผัสได้ถึงสิ่งที่คล้ายกัน

อย่างไรก็ตาม การพบกันครั้งนั้นก่อให้เกิดผลที่สำคัญยิ่งกว่า

มันยืนยันความเชื่อมั่นที่กาลเวลาไม่เคยหักล้างได้: พี่เลี้ยงที่ดีมักเผยตัวตนผ่านดวงตาของผู้หญิงที่เดินเคียงข้างเขาแทบทุกครั้ง เธอไม่ได้มาแทนที่แม่ และไม่ได้ถูกสับสนกับแม่ เธอทำให้ภาพความเป็นมนุษย์ของชายคนนั้นสมบูรณ์

และพี่เลี้ยงของผมก็เป็นหนึ่งในชายเหล่านั้น


ด้วยความเคารพ
Ferdinando Frega

PDF ← ใบมีดใบแรก Gillette ของผม