INNAN ÚR WALL STREET – MERKINGARLEGT FJÁRMAGN

Ég hef alltaf trúað á að hjálpa fólki að taka bestu ákvarðanirnar, hvetja það til að rökræða, hugsa, finna samhengið og fylgja hugmyndum sínum eftir, þar sem breyting er ekki svið óstöðugleika heldur traust þróun hugsunar, ekkert meira.

En það eitt dugði ekki, því alltaf þurfti að finna rétta viðmælandann, einhvern sem gat skilið eins mikið og unnt var, einhvern sem var reiðubúinn að greina áhættu, göfugar hliðar og hagnað, eins og allir þeir herramenn sem vinna dag hvern innan fjármálakerfa og verðmæta og stjórna heiminum.

Herramennirnir á WALL STREET.

Svo gerist það að á meðan kynning ársfjórðungsuppgjörs getur skorið úr um hagnað eða tap, og þar með endurmat á gengi hlutabréfa, tengist markaðshávaðinn – sem fréttir eða atburðir vekja, oft lítilvægir í sjálfu sér en opnir fyrir túlkun – efnahagslífinu, iðnaðinum, stjórnmálunum, heilbrigðismálunum, samfélaginu eða hvaða heimi sem er, einfaldlega sem réttlæting.

Enginn getur gefið okkur vísitölu áhættunnar, nýrrar hegðunar, en samt er alsiða að flytja ákvarðanavaldið til stjórna, sem eru hvorki alltaf innsæjar né eðlislægar, undir forystu númer eitt sem treystir á númer tvö, svo að enginn kippi stólnum undan rassgatinu á honum.

Þá verður réttlætingin að stjórnarháttum eða regluvörslu fyrirtækisins, en ef það dugar ekki er alltaf einhver hreinsaður út, útilokaður og kennt um, af því að hann hafði ekki hugrekki til að bregðast við á tímum breytinga.

Sögulega staðreyndin sem þegar hefur gerst.

Hún er saga þess sem var og hvernig fólk þess tíma tókst á við það, og hún minnir á Ítalann sem stofnaði Bank of America og þann sið hans að veita lán án trygginga, aðeins með því að skoða sigggróna lófa fólks.

Allir töldu hann brjálaðan, fífldjarfan. En gleymum því ekki að eftir jarðskjálftann á hans tíma bar hann peningaskáp og skrifborð út á mitt stræti borgarinnar og bankinn lokaði aldrei.

Síðan vitum við öll hvað hann varð seinna, ekki vegna auðæfa stofnandans, heldur af því að hann hélt áfram að lifa á sáralitlu og lét allt eftir komandi kynslóðum.

Og í Kalabríu á þeim tíma, þegar bændurnir vildu vita hvernig veðrið yrði daginn eftir, spurðu þeir konurnar sínar hvort þeim væri illt í hnjánum.

Ahahahah.

En hvað er það sem herramennina á Wall Street vantar enn, eitthvað sem þeir geta ekki lært án þess að greiða gjald, þótt það sé í raun ekki kostnaður, rétt eins og maður afsalar sér ekki nýjungunum:

a) APPLE 20-símann, sem er ekki enn kominn á markað.

b) nýjustu ROLEX-gerðina sem var að koma út.

c) nýju FERRARI-útgáfuna sem er pöntuð tveimur árum fyrir fram.

d) mörg kreditkort af gerðinni ATOMIC, þau sem maður sér ekki á hverjum degi.

e) aðgang að fínustu einkaveitingastöðum, þar sem borðpöntunin ein getur fundið konur sem eru tilbúnar að elska þig á stundinni.

f) að búa í einkasvítum á Manhattan frá mánudegi til föstudags, þar sem húsgjöldin ein gætu framfleytt fjórum fjölskyldum með fimm börn hver í heilt ár.

g) eigin skrifstofu aðeins tvö hundruð metra frá vinnustaðnum, ONE LIBERTY PLAZA: ef einhver vill tala við mig, kannski einn daginn, getur hann farið upp á 52. hæð og spurt eftir mér.

Ferdinando Frega – sá sem lifir á 70 USD á mánuði.

Swatch-úr á 100 USD.
Nokia-farsími, framleiddur í Pakistan, 50 USD virði.
Hádegishlé úti á götu fyrir framan pylsuvagn fyrir 1 USD.
Ferðast með neðanjarðarlest og strætó, stöku sinnum með leigubíl ef kona ekur honum.

JP Morgan hringir og spyr hvort ég ætli að fjárfesta eða kaupa eitthvað.
Verðbréfasafn upp á 10,5 milljarða USD liggur ekki aðgerðalaust, og þeir eru forvitnir.

Eftir hverju bíð ég, ef ekki einhverjum hæfum, handan götunnar, sem getur sannfært mig um að fjárfesta ekki í hagnaði heldur í auði kynslóðanna. Nevada State Trust-sjóður, sem hefur fengið gildistíma framlengdan í 1.000 endurnýjanleg ár, punkturinn sem byrja skal á og enda.

En í fjármálaheiminum, eins og á Wall Street, ef maður er ekki raunverulega hæfur og framsýnn hrynur allt, og þú stendur einn eftir, nákvæmlega eins og móðir þín fæddi þig í heiminn, af einni ástæðu aðeins, einni rökvísi, og spyrð þig eftir á hvað það var sem þig skorti.

Hugrekkið til að velja.

Og þeir nýju munu koma, börn annarra mæðra, tilbúnir að leysa þig af hólmi, einfaldlega af því að þú gerðir ein mistök sem þú greiddir skelfilegu verði, á meðan þú trúðir að þú ættir allt, aðeins til að uppgötva að það að eiga allt getur á endanum þýtt að eiga alls ekki neitt.

Hvernig getur nokkur ímyndað sér að verða einn daginn starfsbróðir Jesú án þess að hafa fyrst haft þá gæfu að vinna hjá Gillette?

Og vörumerkið sjálft er ekki nauðsynlegt. Það er ekki mitt hús. Það nægir að hafa lifað og skilið að frásögnin endar aldrei og skiptir aldrei um föt.

Fyrsta raunverulega vara markaðarins er orðið, og það sem gerir það sterkt og heldur því uppi er aðeins þögnin.

Hvaðan kemur allt þetta?

Frá manni sem aldrei bað neinn um leyfi, sem einfaldlega hafði hugrekki til að standa við val sitt og lærði að vera fátækur aðeins til að skilja hvernig á að fara með auð, og það er nokkuð sem ekkert námskeið í Harvard eða MIT getur kennt.

Einn höfundur, án fjármagns, án fyrirtækis, án skipulags, hefur verið meðhöndlaður af leitarvélum sem menningarkerfi.

Merkingarlegur þéttleiki einstaklingsins er fyrsti hugræni vektorinn sem ekki verður mældur og gengur inn í iðnaðarkerfi heimsins eftir fimmtíu ár af merkingarlegu tómi.

Afleiðingaþátturinn stendur opinn.
Og þegar afleiðingaþátturinn stendur opinn verður Wall Street að staldra við.