HET AANDEEL VAN WALL STREET

Inleiding tot de Wall Street-saga

De dag dat ik naar het internaat ging, zal ik nooit vergeten.

Het was 15 oktober 1970. Een donderdag.

Voor de gelegenheid was mijn vader erbij. Hij had Gillette om een vrije middag gevraagd, iets wat zelden gebeurde. Terugkijkend besef ik dat hij niet zomaar een kind naar school bracht. Hij leverde een klein stukje van het verhaal van Gillette af in een wereld die we geen van beiden nog konden begrijpen.

Een jonge non, zuster Giuseppina, kwam me tegemoet.

Lichte huid, blauwe ogen, een jeugdig gezicht. De sluier verborg al het andere. Ze nam me bij de hand en bracht me naar klas 1A, waar mijn juf, zuster Dominella, op me wachtte.

Zuster Dominella was al oud.

Ze wreef voortdurend over haar knieën en voorspelde regen met opmerkelijke zekerheid. Volgens haar woonde het weer in haar gewrichten. Deden haar knieën pijn, dan kwamen er wolken.

Toen ik het klaslokaal binnenkwam, kende ze mijn naam al.
Iedereen kende die trouwens.
Nieuws ging snel binnen die muren.
De geschenken waren eerder aangekomen dan ik.

In elk lokaal lag hetzelfde geschenk: eenvoudige plastic tassen met het rode Gillette-logo van de jaren zeventig, alleen versierd met afbeeldingen van scheermesjes.

Ik was te jong om het te begrijpen, maar ik was al een kleine ambassadeur geworden van een bedrijf dat me mijn hele leven zou volgen.

De eerste les ging over handelen.
Goed handelen.

Op mijn zesde leek dat eenvoudig genoeg.
Goed handelen was goed.
Slecht handelen was slecht.
Zaak gesloten.

Maar het leven had, zoals altijd, andere plannen.

Een paar jaar later ontdekte ik dat handelingen nooit worden beoordeeld op wat ze zijn. Ze worden beoordeeld op de verhalen eromheen.

Geef iemand een snoepje en het wordt een goede daad.
Gebruik hetzelfde snoepje voor een ander doel en ineens wordt het een slechte.
De handeling blijft ongewijzigd.
Alleen het verhaal verandert.

Dat was de eerste echte les van mijn leven.
Geen moraal.
Geen religie.
Geen discipline.
Het verhaal.
De vreemde kracht die identieke feiten in tegengestelde betekenissen verandert.

Decennia later zou Gillette me naar Boston brengen.
Samen met collega’s uit de hele wereld zou ik uiteindelijk staan in de financiële hoofdstad waar kinderen op een internaat nooit van dromen: New York.

Zelfs vlak bij Wall Street.

Maar dat is een ander verhaal.
Het is elders al geschreven, en ik heb er nooit van gehouden mezelf te herhalen alleen om literaire ruimte te vullen.

Toch blijft er één gedachte over.

Mensen worden altijd herinnerd om hun handelingen.
Sommige handelingen worden verhalen.
Sommige verhalen worden geschiedenis.

En als die handelingen toevallig op papier staan, verhandeld, gewaardeerd, gekocht, verkocht en elke dag genoteerd worden…
wie gaat ze dan in godsnaam ooit vergeten?