’N VOLLEDIG ITALIAANSE GILLETTE-FABRIEK

Almal het geweet dat GILLETTE se produksie-aanlegte oor Europa versprei was – Duitsland, die Verenigde Koninkryk, Spanje – en later, eers baie jare daarna, het dit uitgekom dat daar ook aanlegte in ’n paar Oos-Europese lande was, wat die Russiese markte bedien het. Maar niemand het ooit geweet dat daar ’n fabriek in Napels was wat GILLETTE BLUE II X 10-SKEERMESSE vervaardig het nie, kompleet met EAN-kode, produkkode en selfs ’n lotnommer.

Dit het ook seisoenale promosies gedoen, met promosieformate van 10+2 gratis en 10+4 gratis – ’n regte filiaalbedryf, behalwe dat die amptelike kantore in Milaan was, eers by Via Baldissera 5 en later by Via G.B. Pirelli 18, en niemand het die vaagste benul gehad dat daardie fabriek in Napels bestaan nie.

Dit was die NIELSEN-data wat die hele ding oopgebreek het: toe die omset teen die verkoopte eenhede nagegaan is, het geld ontbreek wat ingevorder moes gewees het – tog is GILLETTE EUROPE se finansies internasionaal vanuit Genève bestuur, en Italië het geen eie kaskantoor gehad nie.

Die omset het aanhou kortkom, en toe die getalle groot genoeg geword het om saak te maak, het ons besturende direkteur deur die deure van die Openbare Aanklaer se Kantoor in Milaan gestap om ’n strafklag teen onbekende persone te lê.

Om die onoffisiële produk van die amptelike een te onderskei, was nie maklik nie, maar een besonderheid het dadelik uitgestaan: as jy die pakkie oopmaak, het die skeermesse die handelsmerk GILLETTE gedra – maar hulle het aan die mededinging behoort.

Die vervaardigingskenmerke het dit verklap – in die eienskappe van die lemme, die posisie van die lemme en die gehaltebeheer.

Die ondersoek het dit na ’n kelder in Napels teruggevolg, waarvandaan ’n Piaggio-motorkarretjie gereeld, een keer per uur, vertrek het met ’n enkele palet van 84 pakke van 20 – die standaard GILLETTE-formaat – kompleet met ’n afleweringsbewys van die maatskappy, en die rondte gedoen het by die meeste groothandelaars in Napels, wat dit tussen die amptelike produk ingemeng het.

Die nuuskierigheid was so groot dat die gebied sewe dae lank met kameras dopgehou is, en daar het die mense van die vervalsing geblyk ernstige professionele mense te wees: met die aflewerings en die produksie was daar niks om oor te kla nie – dit het gevoel of jy in Oos-Berlyn is. Ha ha ha.

Toe die Guardia di Finanza besluit het om die perseel te bestorm en almal in hegtenis te neem, het hulle hele families aan die werk gevind – in verpakking, voorraad, sortering, grafika, fakturering. Dit het gelyk soos ’n Boston-takkantoor in Main Street.

Sowat 38 mense is in hegtenis geneem, maar om paniek in die mark te vermy, is die ondersoek nooit openbaar gemaak nie: dit sou onrus en skade vir kliënte en verbruikers veroorsaak het, en die aanklaer het besluit om die hele saak te verseël.

Maar twee dinge het werklik ’n indruk gemaak: eerstens die organisasie en gehaltebeheer, gekombineer met logistiek en aflewering; tweedens dat die vroue in die groep ná die ondervragings gevra het of hulle aangestel kon word om by Gillette Italia te werk.

Die besturende direkteur, ’n man wat van oorsprong uit Apulië gekom het, het nie een keer geglimlag nie: hy was ontsteld – nie net oor die misdaad en die skade aan die maatskappy nie, maar oor die feit dat hy, as president van die Italiaans-Amerikaanse Kamer van Koophandel in Milaan, pas ware talent en gehalte herken het – talent wat hy nooit op die betaalstaat sou kon sit nie.