GILLETTE – DIE PARALLELLE MARK

Daar is ’n verskynsel wat Italianers net in die klerewêreld en in die voedselmark goed ken: wanneer ’n produk wêreldwye belangstelling begin trek, word almal wat onoffisiële metodes kan uitbuit om sake te doen, ’n parallelle verkoper.

Beskerming dek net die amptelike produk, nooit die nagemaakte een nie – maar soos ons sal sien, word die vervalsing soms byna onmoontlik om te identifiseer, so hoog is die gehalte van die vervaardiging, en behalwe dat dit kliënte mislei, laat dit verbruikers selfs onbewus daarvan dat hulle mislei is.

In die 1980’s was een van die modieuste kommersiële verskynsels in die mark om die swakheid van die valutamarkte uit te buit – ons het meer as sestig amptelike, verhandelbare geldeenhede gehad – deur produkte in die buiteland te koop en dit tuis weer te verkoop.

Toe die Italiaanse uitvoerende hoof van destyds in ’n onderhoud te hore gekry het dat, teenoor 200 miljard lire se Italiaanse omset, die verskynsel van parallelle invoer vir Gillette net 1 tot 5 miljard verteenwoordig – wat as weglaatbaar beskou is, want enige stap om hierdie bedrywighede te keer, sou veel meer kos as die verlies self – het hy geantwoord:

As ons vandag ’n handjievol individue toelaat om die grense van ’n maatskappy soos Gillette binne te dring, wettig ons ’n praktyk wat onkorrek is, al is dit nie onwettig nie – en die beginsel van die mense van Gillette is meer werd as geld.

Die joernaliste het teruggetrek asof hulle getref is. Niemand het die storie berig nie, want dit het aan iets geraak waaroor niemand ooit praat nie: waardes.

Dit was nooit ’n kwessie van wins nie. Net van manne.