VENSTERS EN BALKONNE

Toe die oermens besluit het om paalwonings te bou, het hulle dit nie gedoen om hulle teen wilde diere te beskerm nie, soos een of ander verteller later aan die publiek verkoop het.

Daar was ’n ander rede.

Die vroue was al daar.

En hoogte het belangrikheid bepaal.

Hoe hoër die paalwoning, hoe groter die respek.

Baie soos vandag.

In wolkekrabbers woon die opsigters op die grondvloer.

Die ander opsigters woon op die boonste verdieping.

Dié wat die gebou besit.

Maar net toe dit gelyk het of alles klaar is, het die vroue dadelik ’n nuwe eis gestel.

Hulle wou twee dinge hê.

Vensters en balkonne.

Die eerste om met hulle vriendinne te praat en kritiek uit te ruil.

Die tweede om met hulle vriendinne se mans te praat en gesien te word.

Nie so anders as vandag nie.

Uitgewers is die vensters.

Televisie is die balkon.

Toe dit tyd geword het om ’n huis te koop, was die keuse van die verdieping nie onderhandelbaar nie.

En wanneer omstandighede mense gedwing het om met ’n laer verdieping tevrede te wees, is die waarheid dikwels vervang deur ’n meer elegante verklaring.

Hoogtevrees.

Een van daardie toestande waaruit almal op een of ander manier geld gemaak het.

Sommige het medisyne verkoop.

Ander het oplossings verkoop.

Later het rykdom sy maateenhede verander.

Villas.

Swembaddens.

Gholfbane.

Private gimnasiums.

Gastehuise.

Helikopterblaaie.

En, natuurlik, die onontbeerlike garçonnière.

Die antieke smidswinkel van gedagtes.

Die plek waar daar altyd geskikte personeel te vinde was om te help om moeilike oomblikke te oorkom.

Ahahahah.

Maar hierdie uitstappie in die argitektuur is net ’n voorwendsel.

Waaroor ek eintlik praat, is die argitektuur van die menslike siel.

Veral die weergawe wat binne ’n gesin gebou word.

Die plek waar alles toegelaat behoort te wees.

Die plek waar niks verbasend behoort te wees nie.

En tog is die eerste kritici dikwels die kinders.

Om te verstaan wat hulle aanskou, vra hulle hul vriende vir ’n tweede mening.

Asof hulle wil sê:

“Ons is lief vir hom, maar ons het eerlikwaar geen idee wat de hel hy doen nie.”

Kan dit waar wees?

Is dit moontlik?

Hy, van alle mense?

Maar hy is net my pa.

En ek, wat nóg balkonne nóg televisie besit, bly by die venster staan.

En ek skryf steeds die dinge wat niemand verwag nie.

Want uiteindelik is dit alles wat ek besit.