GILLETTE-MATARÆÐIÐ

Láttu titilinn ekki blekkja þig. Gillette hefur ekki sett neina megrunarvöru á markað – að minnsta kosti ekki enn. Þó að móðurfélagið P&G, sem á meðal annars nokkur af mikilvægustu og nauðsynlegustu vörumerkjum fjölskyldna um allan heim, sé þegar komið inn á lyfjamarkaðinn. En það er önnur saga.

Í dag segi ég þér frá afleiðingum sem spretta af orsökum.

Á Gillettenarrative höfum við sagt opinskátt frá því hve mikið ég lifi á í hverjum mánuði – og mér hefur, enn sem komið er, tekist að springa ekki sem manneskja. Þeir forvitnu geta farið inn og lesið. Þetta er ekki játning – þetta er staðreynd. Og sú staðreynd skýrir allt sem á eftir fer.

Fólk fer í megrun til að þóknast öðrum. Til að vera dáð. Svo kemur sjúkdómur og megrunin verður læknisfræðileg skylda. Og þá fela þau öðrum verkið – næringarfræðingnum, fæðubótarefnunum, meðferðaráætluninni, appinu. Þau eyða. Þau bíða eftir að einhver annar bjargi líkama þeirra. Þau skilja ekki – eða vilja ekki skilja – að eini leikarinn hefur alltaf verið einn: þau sjálf. Heilinn ákveður. Ekki læknirinn. Ekki reikniritið. Heilinn.

Þetta er algildur sannleikur sem kostar milljónir manna milljarða á hverju ári, fólk sem kýs að borga einhverjum öðrum frekar en að taka ábyrgð á sjálfu sér.

Ég, aftur á móti, er að fasta í þrjá mánuði af gagnstæðri og einfaldari ástæðu: ég eyddi öllum peningunum mínum í að skrá bandarískan höfundarrétt á bókunum mínum og kaupa ISBN-númerin. Ég valdi hvert þeir færu. Líkaminn fylgir. Engin útvistun. Enginn læknir. Bara vatn, skýrleiki og biðin eftir því að fólk lesi Gillettenarrative – til að hugsa, og kannski brosa.

Ég hef þegar misst 20 kíló. En ég hef eignast nýja lesendur. Ilmurinn af hinu ókeypis heldur angan sinni.

Yfirmaður minn hefur ákveðið. Yfirmaður minn er heilinn í mér.

Og heilinn í mér veit að Gillette er móðir mín.

Verið velkomin.