NYUMBA MPYA

Mara tu walipooana, waliamua kuishi Cosenza.

Hapo ndipo baba yangu alipokuwa amepangiwa rasmi, na Gillette ilipeleka huko barua zote za kampuni na vifaa.

Mama yangu alikuwa akimtarajia mtoto wake wa kwanza.

Huko nyuma katika miaka ya 1960 hakuna aliyejua jinsia ya mtoto mapema.

Vipimo vilivyokuwepo vilikuwa vya kuingilia mwili, vya hatari, na hakuna aliyekuwa tayari kubahatisha na mtoto ambaye hata alikuwa bado hajazaliwa.

Ahahahah.

Krismasi ya 1963 ikafika.

Gillette iliidhinisha uhamisho wa baba yangu kwenda Reggio Calabria.

Mama yangu alifurahi.

Mtoto wake angezaliwa mahali alipopajua kuliko popote.

Mji wake.

Kulikuwa na utani mmoja uliokuwa ukizunguka kwenye korido za nyumba:

“Ingekuwa msiba ulioje kama wangeangalia kitambulisho cha mtoto wangu na kugundua kwamba alizaliwa Cosenza. Ndugu zangu wangefikiri nini?”

Ahahahah.

Walipata nyumba ya kupanga mita mia mbili tu kutoka nyumba ya babu na bibi yangu.

Dhana iliyokuwa wazi ilikuwa kwamba mama yangu, mwenye umri wa miaka kumi na saba tu, angepata msaada wa familia karibu.

Pengine mtu angeweza kusaidia na mtoto ilipohitajika.

Lakini maisha yaliamua kucheza mchezo tofauti.

Uhusiano kati ya mama na binti ulikuwa tayari umeharibika.

Baba yake aliamini kwamba malezi yangeweza kutatuliwa kwa vipigo.

Hilo halikufanya kazi kamwe.

Hata mara moja.

Hata pale mama yangu alipojaribu baadaye kutumia mbinu hiyohiyo kwa watoto wake mwenyewe, matokeo yalikuwa yaleyale.

Kushindwa.

Mchanga.

Mrembo.

Wa kuvutia macho.

Na shetani kamili.

Aliweza kufikiria mawazo mia moja kabla ya kifungua kinywa na kutekeleza mengine mia moja kabla ya chakula cha jioni.

Lakini alikuwa mama yangu.

Teresa, dada yangu, alizaliwa Januari 1964.

Msichana.

Hakuna ndugu aliyekimbia kuja kumtembelea.

Wengi walifika wiki kadhaa baadaye.

Karibu kana kwamba mazishi yalikuwa yamefanyika.

Ndivyo ulivyokuwa utamaduni wa mji wa kusini mwa Italia ambapo rasilimali za kweli za jamii ziliaminika kuwa wanaume.

Wa kiume.

Jamii hiyohiyo ingehitaji miaka mingine sitini kugundua kwamba uhalisia ulifanya kazi kwa namna tofauti.

Pengine fasihi yangu ndiyo iliyoanzisha mada hii.

Kuielewa ni jambo jingine.

Basi, miezi kumi na mitatu baadaye nikafika mimi.

Februari 1965.

Na ghafla Mamajusi Watatu walitokea kutoka Cosenza na kila kijiji kilichoizunguka.

Sherehe.

Mrithi wa kiume alikuwa amefika.

Kizazi kingeendelea.

Baba yangu alikuwa mtu mwenye nguvu nyingi.

Katika miaka minane iliyofuata watoto wengine kumi wangeweza kutokea kwa urahisi.

Badala yake, kulikuwa na mimba zilizotolewa, moja baada ya nyingine.

Baba yangu hakupenda kondomu kwa sababu alidai zilimvuruga.

Mama yangu alipendelea njia nyingine.

Alitumia kadi ya mkopo.

Daktari alitatua tatizo.

Alasiri moja mama yangu alienda kwa msusi.

Kama inavyotokea kila mara mahali kama hapo, watu walipeana siri.

Mtu mmoja alitaja kwamba mwana wa mwenye nyumba alikuwa karibu kuoa na kwamba walikuwa wakitafuta mpangaji mwingine wa kuchukua nafasi yetu.

Mama yangu alikuwa hodari sana katika hisabati.

Alirudi nyumbani, akamwita baba yangu, akatoa mlinganyo rahisi.

“Ndani ya siku saba, nunua nyumba mpya. Tunaondoka.”

Baba yangu alipata lira 750,000 tu kwa mwezi.

Lakini mama yangu alikuwa na duka la vifaa vya ushonaji na nguo.

Simu moja kwa babu yangu upande wa baba, na pesa zikatokea ghafla.

Dalali wa nyumba alimwonyesha baba yangu nyumba ghafi, ambayo haikuwa imekamilika.

Wamiliki walitaka lira milioni saba.

Akaunti ya baba yangu ilikuwa na lira milioni saba kamili.

Si lira moja zaidi.

Si lira moja pungufu.

Akainunua.

Nyumba ilikuwa na kuta za ndani.

Hakuna kingine.

Hakuna muundo uliokamilika.

Hakuna huduma zinazofaa.

Mama yangu alitaka kumuua.

“Tutalala wapi, shetani, bila milango, madirisha wala bafu?”

Baba yangu alicheka.

“Mimi ni Frega.”

“Kufikia Mei 1973 tutakuwa tunaishi katika nyumba mpya.”

Mwezi Machi 1973 akina Frega wawili zaidi walifika.

Mapacha.

Miaka mingi baadaye baba yangu angesema:

“Lakini mimi nilitoka kwa wakati. Waliingiaje, shetani?”

Nami nilitoa jibu lilelile kila mara huku kila mtu akicheka.

“Tatizo kamwe si kuingia, Baba. Sehemu hiyo ni rahisi.”

“Tatizo ni kutoka kwa wakati.”

“Labda huendani na wakati.”

“Saa yako ya Bulova inachelewa sekunde chache.”

Ahahahah.

Hakuwahi kukopa benki.

Hakuna rehani.

Hakuna mikopo.

Marafiki na watu waliomfahamu walimkopesha.

Na hakuwahi kuvunja ahadi yake.

Tarehe 30 Mei 1973 tulihamia.

Ni baba yangu na mimi tu tulioshughulikia sehemu kubwa ya kuhama.

Baada ya siku mbili za kubeba samani, nilikuwa na miaka minane na nilipandisha mashine ya kufulia ghorofa tatu hadi ndani ya nyumba peke yangu.

Hatimaye tulikuwa katika nyumba yetu wenyewe.

Hakuna mtu ambaye angetufukuza kamwe.

Angalau hiyo ndiyo ilikuwa nadharia.

Miaka mingi baadaye wazazi wangu walifariki na mmoja wa ndugu zangu wa kiume alifanikiwa kumiliki kila kitu.

Lakini hiyo ni hadithi nyingine.

Kwaheri, Baba.