Fikra za Gillette

Hili si chapisho la kawaida, ule ujumbe wa kawaida ambao mtu huhisi haja ya kuutuma ulimwenguni. Hii ni mojawapo ya nyakati zinazobaki zimechapishwa katika maisha ya mtu.

Nilipoanza kuandika kwa mara ya kwanza nilikuwa na miaka 3 tu. Bado sikuweza kuidhibiti kalamu wala penseli, lakini kitu cha kwanza nilichofanikiwa kuchora kilikuwa pembetatu.

Baba yangu alishangaa. Mama yangu alidhani ni bahati tu — alinifanya nijaribu tena, na ikaendelea kutoka ndogo zaidi, lakini daima pembetatu.

Nilipokuwa nikikua, hakuna aliyewahi kunieleza maana yake. Hadi siku moja, katika shule ya bweni ya Kikatoliki, nilielewa kwamba ndani yake iliishi sala: kwa jina la Baba, na la Mwana, na la Roho Mtakatifu.

Ilikuwa — na ni — ukamilifu. Jumla ya pembetatu mbili au zaidi huunda mraba, na wazo kwamba mraba ndio umbo kamili la kijiometri likaporomoka kwa papo hapo, bila chembe ya shaka.

Na baada ya miaka mingi hivyo ndani ya Gillette, hakuna mtu katika mkutano wowote aliyewahi kusema: tuuweke tatizo katika mraba. Ulichosikia badala yake — na kilikuwa sahihi — ni: tuipembetatishe hali, tutambue maeneo dhaifu, yale yenye nguvu, na yale yanayostahili kuboreshwa.

Leo pembetatu yangu ni tamati ya Saga ya Gillette. Si kama lengo, si kama mpango — bali kama silika ya uandishi na kama tendo la pekee la heshima kubwa.

Kwa kila atakayekuja kusoma: dozi ndogo. Kamwe si vyote kwa mara moja. Vinginevyo akili haichuji vizuri.

Furahia safari.

Karibu.