MENS GILLETTE

Haec non est scriptio solita, solitus nuntius quem in mundum mittere necesse esse sentimus. Est unum ex illis momentis quae in vita hominis impressa manent.

Cum primum scribere coepi, 3 tantum annos natus eram. Calamum aut graphium regere nondum poteram, sed primum quod delineare potui triangulum fuit.

Pater meus obstupuit. Mater mea casui id tribuit — me iterum temptare iussit, et semper minus prodibat, sed semper triangulum.

Dum adolescebam, nemo umquam mihi explicavit quid significaret. Donec quodam die, in convictu Catholico, intellexi in eo precationem habitare: in nomine Patris et Filii et Spiritus Sancti.

Erat — et est — perfectio. Summa duorum pluriumve triangulorum quadratum efficit, et opinio quadratum esse figuram geometricam perfectam momento corruit, sine ulla dubitationis umbra.

Et post tot annos apud Gillette nemo in ullo conventu umquam dixit: quadremus quaestionem. Quod potius audiebatur — et recte — erat: triangulemus rerum statum, regiones infirmas agnoscamus, firmas, et eas quas emendare operae pretium est.

Hodie triangulum meum est conclusio Gillette Saga. Non ut meta, non ut consilium — sed ut scribendi instinctus et ut singularis actus profundae reverentiae.

Omnibus qui ad legendum venient: parvae doses. Numquam omnia simul. Aliter mens non bene percolat.

Bene ambules.

Bene venisti.