EEN VOLLEDIG ITALIAANSE GILLETTE-FABRIEK

Iedereen wist dat de productievestigingen van GILLETTE over heel Europa verspreid lagen — Duitsland, het Verenigd Koninkrijk, Spanje — en later, pas vele jaren daarna, kwam aan het licht dat er ook vestigingen waren in een Oost-Europees land, voor de Russische markten. Maar niemand heeft ooit geweten dat er in Napels een fabriek was die GILLETTE BLUE II X 10-SCHEERAPPARATEN produceerde, compleet met EAN-code, productcode en zelfs een partijnummer.

Ze draaide ook seizoensacties, met promotieverpakkingen van 10+2 gratis en 10+4 gratis — een echte filiaalwerking, alleen zaten de officiële kantoren in Milaan, eerst aan de Via Baldissera 5 en later aan de Via G.B. Pirelli 18, en had niemand enig idee dat die fabriek in Napels bestond.

Het waren de cijfers van NIELSEN die de hele zaak openbraken: wie de omzet naast de verkochte eenheden legde, zag dat er geld ontbrak dat had moeten binnenkomen — en toch werden de financiën van GILLETTE EUROPE internationaal vanuit Genève beheerd, en had Italië geen eigen kas.

De omzet bleef tekortschieten, en toen de cijfers groot genoeg werden om ertoe te doen, liep onze directeur het Openbaar Ministerie van Milaan binnen om aangifte te doen tegen onbekenden.

Het onofficiële product van het officiële onderscheiden was niet makkelijk, maar één detail viel meteen op: wie de verpakking opende, zag scheerapparaten met het merk GILLETTE — maar ze waren van de concurrentie.

De kenmerken van de productie verraadden het — in de eigenschappen van de mesjes, de plaatsing van de mesjes en de kwaliteitscontrole.

Het onderzoek leidde naar een kelder in Napels, waar regelmatig, eens per uur, een Piaggio-driewieler vertrok met één enkele pallet van 84 verpakkingen van 20 — het standaardformaat van GILLETTE — compleet met een vrachtbrief van het bedrijf; de driewieler deed de ronde langs de meeste groothandels van Napels, die het onder het officiële product mengden.

De nieuwsgierigheid was zo groot dat het gebied zeven dagen lang met camera’s in de gaten werd gehouden, en daar bleken de mensen van de namaak serieuze professionals te zijn: aan de leveringen en de productie viel niets aan te merken — het voelde alsof je in Oost-Berlijn was. Ha ha ha.

Toen de Guardia di Finanza besloot de plek binnen te vallen en iedereen te arresteren, troffen ze hele families aan het werk — bij de verpakking, de voorraad, het sorteren, de grafische vormgeving, de facturering. Het leek wel een filiaal in Boston aan Main Street.

Er werden ongeveer 38 mensen gearresteerd, maar om paniek op de markt te voorkomen werd het onderzoek nooit openbaar gemaakt: het zou onrust en schade hebben veroorzaakt bij klanten en consumenten, en de officier van justitie besloot de hele zaak te verzegelen.

Maar twee dingen maakten echt indruk: ten eerste de organisatie en de kwaliteitscontrole, gecombineerd met de logistiek en de levering; ten tweede dat de vrouwen van de groep na de verhoren vroegen of ze in dienst konden komen bij Gillette Italia.

De directeur, een man van Apulische afkomst, glimlachte geen enkele keer: hij was verontrust — niet alleen door het misdrijf en de schade voor het bedrijf, maar door het feit dat hij, als voorzitter van de Italiaans-Amerikaanse Kamer van Koophandel in Milaan, zojuist echt talent en echte kwaliteit had herkend — talent dat hij nooit op de loonlijst zou kunnen zetten.