GILLETTE — DE PARALLELLE MARKT

Er is een verschijnsel dat Italianen alleen goed kennen uit de wereld van de kleding en uit de voedingsmarkt: wanneer een product wereldwijd belangstelling begint te wekken, wordt iedereen die onofficiële methoden kan benutten om zaken te doen een parallelle verkoper.

De bescherming geldt alleen voor het officiële product, nooit voor de namaak — maar zoals we zullen zien, wordt de namaak soms bijna onmogelijk te herkennen, zo hoog is de kwaliteit van de vervaardiging, en behalve dat hij klanten bedriegt, laat hij consumenten in de waan dat ze helemaal niet bedrogen zijn.

In de jaren tachtig was een van de populairste commerciële verschijnselen op de markt het uitbuiten van de zwakte van de valutamarkten — we hadden meer dan zestig officiële, verhandelbare munteenheden — door producten in het buitenland te kopen en ze in eigen land door te verkopen.

Toen de Italiaanse CEO van die tijd in een interview werd voorgehouden dat de parallelle import voor Gillette, tegenover 200 miljard lire Italiaanse omzet, slechts 1 tot 5 miljard vertegenwoordigde — als verwaarloosbaar beschouwd, terwijl elke actie om die praktijken te stoppen veel meer zou kosten dan het verlies zelf — antwoordde hij:

Als we vandaag een handvol individuen toestaan de grenzen van een bedrijf als Gillette binnen te dringen, legitimeren we een praktijk die niet correct is, ook al is ze niet illegaal — en het principe van de mensen van Gillette is meer waard dan geld.

De journalisten trokken zich terug alsof ze waren geslagen. Niemand bracht het verhaal naar buiten, want het raakte iets waar nooit iemand over praat: waarden.

Het ging nooit om winst. Alleen om mannen.