UMAAKIT ANG GILLETTE

Sa aking buhay ay lagi kong binigyan ng masusing pansin ang tatlong pangunahing bagay: ang matuto nang hindi nagtuturo kundi nagpapakita, ang magmasid nang may layunin ngunit hindi kailanman nanggigipit, at pagkatapos ay ang pinakamamahal ko mula pa noon — ang pakikipag-usap at komunikasyon ng mga babae, ang tanging anyong sa katahimikan, sa pamamagitan ng sarili nilang mga kilos, ay nagsasabi ng lahat, humihipo sa lahat, nang hindi kailanman gumagamit ng kanilang mga kamay.

At ang ideya ng gillettenarrative ay lumilikha ng mga epekto sa kababaihan na, sa pinakamababang salita, ay nakagugulat.

May mga batang awtor na sumusulat sa akin — mga kuwento, mga pantasya, mga katotohanan, mga kalahating katotohanan, at lahat ng maiaalok ng pagsulat — upang makamit ang kanilang lugar, makapag-ukit ng espasyo, subukang mailathala. At lubos ko silang nauunawaan, sa kanilang layunin, kung saan nagtatagpo ang mga inaasahan at mga pag-asa ngunit laging kulang ang tunay na pagtimbang sa pagitan ng pangangailangan at ng kakulangan.

Lagi ko silang sinasagot sa pagsasabing wala akong iba kundi isang Eskribang taga-Calabria, na nakakuha ng apat sa sampu sa Italyano, huli sa klase, ganap na wala sa anumang ranggo — at na upang maabot ang mga layunin ay kailangang laging magtiyaga at sumulong, laging pinagmamasdan ang kakayahan ng sariling ina, ang siyang nagsasabi sa atin kung gaano talaga kahalaga ang ating X factor.

Sa mga kuwentong natanggap ko, pumili ako ng tatlong nagpangiti, nagpaisip, at nagpanilay sa akin. Gusto kong ilakip ang mga ito rito at ibahagi sa mga mambabasa ng gillettenarrative.

Hindi maaaring mawala ang tungkol kay Bezos.

Nabigo ang ilan sa kanyang mga operasyon sa merkado. Ibinenta niya ang halos lahat sa Amazon — humigit-kumulang walong porsiyento na lamang ng pakete ng sapi ang hawak niya ngayon — at nananatili siya sa kasaysayan bilang taong nagtayo ng brand na pagkatapos ay ipinagbili sa iba.

Isa sa pinakamahahalagang desisyong ginawa niya nitong mga nakaraang taon ay ang mamuhunan sa produksiyon sa pamamagitan ng pagpapalawak, mula sa pagiging tindero ng diyaryo sa bahay-bahay hanggang sa pagiging tagapaglathala at publicist, at pagkatapos ay nagsimulang pondohan ang pagmamanupaktura — partikular, pati ang industriya ng selulosa.

Mukhang hindi sang-ayon sa kanya ang kanyang asawa. Nakapagdiborsiyo na siya minsan noon at hindi pa nawawala ang kanyang ugaling mag-asawang muli. Sa isang punto ay natagpuan niya ang sarili na mahirap.

Naawa sa kanya ang kanyang asawa at tinawagan ang kaibigan niyang si Gng. Watson — para sa mga hindi nakaaalam kung sino siya, siya ang may-ari ng Walmart, ang pinakamalaking chain ng distribusyon ng pagkain sa mundo — at hiniling na kunin siyang empleyado sa isang tindahang malayo sa bahay, upang magkaroon siya ng mas maraming oras para sa kanyang sarili.

Unang araw ng trabaho. Pinagsuot siya ng uniporme ng department manager at dinala sa seksiyon ng mga babasahin. Hindi ka maniniwala — ngunit puno ito ng GILLETTE AMORE ONE WOMAN. At nang mabasa niya ang pangalang Ferdinando Frega sa mga aklat, may naalala siyang isang tao. Hindi nagtagal at napagtanto niyang iyon ang taong minsang nagpasabog sa kanyang algorithm.

Tinatapos ng awtor ang kuwentong ito sa linyang ito: dahil sa suwerte o dahil sa pag-ibig, ngunit laging dahil sa isang babae.

At pagkatapos ay tinatanong niya ako:

Sa pagbabasa ng iyong mga aklat, hindi ka kailanman nagsasalita tungkol sa mga babae — ngunit nakikipag-usap ka sa mga babae. Paano mo iyon nagawa?

Simple ang sagot: sa sandaling malaman ko, ipaaalam ko sa iyo.