GILLETTE: DIE JAAR VAN DRIE – BEDRYF 3

Die tyd kom om die lêers deur te gaan en te besluit wie onder die nuwe handelsagente bevorder word. Terwyl almal haastig lêers gryp, neem ek net vier en begin lees.

Daar was nie veel in nie – eerder ’n toevallige dagboek as werklike geloofsbriewe. Maar dit was Italië, en dit was goed so.

Ek het by ’n paar stories stilgestaan wat die moeite werd is om te vertel.

Die eerste was mnr. Carta, wat beweer het hy het ’n mandaat van ’n maatskappy wat toiletpapier maak, en ’n nuwe manier uitgevind het om dit te verkoop. Hy het by kliënte ingestap wat reeds lojaal aan die voorste handelsmerke was, en wanneer sy beurt kom, het hy die reël afgelewer: om toiletpapier te verkoop is maklik – jy moet net weet waar die gat is en waar die toilet is.

Dan het hy gesê: dit is die gat, dis die toilet, sal u die papier neem? Almal het gelag.

Ek is onkant gevang. Ek moes hom bevorder, te midde van almal se gelag.

Volgende was mnr. Prinzi Giovanni, wat – per vragmotor – tuisgemaakte bleikmiddel verkoop het, saam met sy skoonpa in ’n rivier naby Cosenza gebrou, sonder lisensie, sonder enige regulering hoegenaamd. Hy het tenks met rivierwater gevul, oplosmiddel bygevoeg, en dit was die produk. Dan het hy in pak en das by kruidenierswinkels ingestap vir geloofwaardigheid, en aangekondig:

Goeiemôre, mevrou, ek is PRINZVANNI van PRINZVANNI & COMPANY, ’n multinasionale maatskappy wat NATRIUMHIPOCHLORIET wêreldwyd teen ’n uitstekende prys verkoop – mag ek vir u ’n monster los?

Die verskrikte winkelier het gevra: jammer, watter produk is dit?

En hy het geantwoord: BLEIKMIDDEL.

Hy is ook bevorder.

Drie-en-dertig jaar het verbygegaan, en ek wonder steeds hoe goed hierdie twee verkopers werklik was – veral die tweede een, wat op een of ander manier ook my moeder, mevrou Gillette, gewen het.