GILLETTE: NANDO, ONS IS TUIS

Dit is nou al weke dat ’n oomblik uit my lewe telkens na my terugkeer. Dit was 1993, en vir die bekendstelling van ’n skeerstelsel wat vir daardie tyd revolusionêr was, het my pa en ek na Washington gevlieg. Hy het my aanhoudend gevra of ek gelukkig is, en hy het geglimlag. Ek het hom nie dikwels so gesien nie, en dit het my geïntrigeer – asof hy wag vir die regte oomblik om my iets belangriks te vertel.

Een middag, ná werk, het ons langs ’n pier by die rivier geloop. Hy het my arm gegryp, my nader getrek en gesê:
“Nando… ons is in Amerika. Nando… ons is tuis.”

Hy was gelukkig – oë vol, amper aangedaan, amper gereed om te huil. Maar ek was te jonk om te verstaan wat hy werklik bo en behalwe die woorde bedoel het.

Vandag kan ek dit nie vergeet nie. Dit is amper sewe maande dat hierdie herinnering telkens terugkeer en deur my gedagtes sirkel. Drie-en-dertig jaar het verbygegaan, en hy is al een jaar heen. Maar sy sein is hard en duidelik: hy wil hê ek moet verstaan dat ek gereed moet wees om weer te vertrek – om terug te gaan huis toe. Die huis wat my 61 jaar gelede net weens ’n FedEx-ooievaarfout nie ontvang het nie… maar dis ’n ander storie.

Hier in Italië voel ek asof ek in ’n vrugtekis vasgevang is – ingeperk deur iets wat nooit aan my behoort het nie.

Hoe ek daar sal kom, het ek geen idee nie. My 70 USD per maand is my enigste hulpbron, en ek jaag niemand agterna vir geld nie. Ek jaag net mooi vroue agterna – as hulle intelligent is. Nie ’n ondeug nie, ’n passie. ’n Dankbaarheidskuld aan die een wat nooit advertensies nodig het nie – die vrou wat bestaan selfs wanneer sy alleen staan.

En wanneer ek uiteindelik daar by een of ander kamer instap, sal ek drie Kalabriese brandrissies in my sak hê. Ek sal myself voorstel deur te sê:
“Dit is die vuur – die enigste ding wat ons aan die lewe hou en keer dat ons siek word. Dit begin in die mond en eindig in die gat. Moet net nooit die opponente laat weet nie.”