GILLETTE: GEFAKTUREER NÁ DIE DOOD

Om dood te gaan het nooit ’n probleem geword nie. Vir ’n man soos ek was die enigste bekommernis die keuse van die plek, en as ek daardie geleentheid gegun is, sou ek beslis die beste een gekies het: die bed van ’n vrou wat ek nie ken nie.

Na my mening was dit verreweg die beste oorgangspunt tussen wat ons is en wat ons sal word, altyd met die plan om die app van genot as bruidskat saam te bring.

Ahahahahahah

Ses episodes van kliniese koma het probeer en misluk, met ’n lewensverwagting wat rofweg aangekondig is as iewers tussen agt-en-veertig uur en hoogstens dertig dae. Maar die mense wat hierdie voorspellings gemaak het, was dikwels dokters – dié wie se voorskrifte deur die openbare gesondheidsdiens betaal word, en nie net hulle nie: ook die een wat met sy minnares met vakansie gaan op fooie wat versteek is in doelgerigte voorskrifte vir farmaseutiese maatskappye – en nooit, ooit nie, ’n regte voorspelling van ’n kenner in weerkunde.

En elke keer, langs die bed, het daar – stiptelik, en sover ek kon onthou altyd dieselfde een, dieselfde formaat en kleur, dieselfde besonderhede, geen luggate nie, asof dit na maat gemaak is – ’n doodskis gelê met ’n naamplaatjie: FERDINANDO FREGA.

Niemand het geglimlag nie, maar dit het altyd daar gebly, wagtend, terwyl die raad van die hel besluit het of dit gerieflik is om my op aarde te los, waar ek almal met gillettenarrative.com in die gat pla, of om my na daardie plek te laat oorgaan, sonder foon en sonder geld, waar ek dalk ’n nuwe ALFHABETDEVIL sou skep wat beslis ook hul huidige formaat sou ontwrig het.

En toe dit duidelik word dat ek op aarde moes bly, het die begrafnisondernemer se faktuur eendag selfs aangekom, met hierdie beskrywing in die besonderhede en die kosteposte:

6 stilhouplekke vir die lykswa;

Bespreking van die doodskis;

Dubbeldopmodel, grootte XXL;

Agt draers vir dertig uur gehuur;

Instandhouding en wagtyd met bystand;

Belasting en BTW.

Rente en herwaardering.

Totaal: 3 500 euro, betaalbaar per bankoorplasing binne 30 dae ná die faktuurdatum.

Vasgevang in die betowering het ek die ontvanger se besonderhede gaan nagaan, oortuig dat dit ’n fout is, en in plaas daarvan het ek my eie gevind, volkome korrek. Daar was geen twyfel nie: die dooie man moes vir die lewende betaal, en die eis was onbetwisbaar.

Maar niemand het geweet dat ek iemand is wat jy nie verwag nie. Uit die hospitaal, in my vrye tyd en tydens die lang wag by die huis, het ek moeite gedoen om die begrafnismaatskappy te bel, en my as die seun van die oorledene voorgedoen. Nadat ek ’n bietjie tyd belê het, die een grap ná die ander, en die sekretaresse se simpatie gewen het, het ek haar vir ete genooi, en sy het geen moeite gehad om te aanvaar nie. Ek was immers net die dooie man se seun.

Ek sou die saak eerstehands sien en verstaan wat daarna gebeur, wanneer ’n man per definisie as dood beskou word – maar ek sou dit lewend kon vertel. Dit was wat my gefassineer het.

Ek het haar by haar plek gaan oplaai. Sy het ’n sterk, soet parfuum gedra, die soort wat sê vat my, ek is joune. Sy was omtrent veertig, nie juis in die eerste bloei van haar jeug nie.

Ek was heelwat ouer, maar in my familie was ouderdom nog altyd ’n mening, nie ’n feit op ’n geboortesertifikaat nie, en boonop klim jy nie met jou identiteitskaart in die bed nie: daardie een is vir die kerk, wanneer jy trou.

Ná ete het ek die doodsfaktuur betwis – nie die dienste self nie, dié was heilig en onbetwisbaar, maar hul gehalte en soort, wat nie ooreengekom of voorgestel is nie: die bestelling het outomaties uitgegaan. Die arme ding het die moeilikheid van die oomblik gevoel en het geen ander keuse gehad as om my ’n afslag aan te bied nie. Maar hoeveel?

Ek wou nie aggressief voorkom nie – ek was immers die vermeende dooie man – so ek het die finansiële deel na ’n ander dag uitgestel, en sy het ingestem.

Toe dit tyd was om vir die ete te betaal, het ek soos deur towerkrag besef dat ek nie my beursie by my het nie, maar sy was vriendelik en goedgunstig genoeg om te sê sy sal daarvoor sorg, geen probleem nie. Ek onthou nog die bedrag: 169 euro.

Toe ons vertrek, het ek haar terug huis toe geneem en om verskoning gevra. Ek het verduidelik dat ek my beursie met al my dokumente verloor het en dat, vir daardie aand, die romanse ook onder die verlore items sou bly.

Sy het geglimlag maar geen kommentaar gelewer nie. Sy het geknik, soos net vroue weet hoe.

Omtrent ’n uur later het ek haar ge-SMS dat ek dit gevind het, en toe die reëls wat haar geskok het:

Weet jy, ek is die een van die faktuur.

Ek het vir jou gesê ek is dood.

Die probleem is, ek leef nog, en ek kos jou maatskappy steeds geld.

Die 169 euro is die bewys.

Moet nooit ’n man vertrou wat nie wil doodgaan nie.