MY TANTE NORA

Die afgelope dae het hierdie naam steeds by my opgekom. Sy was my ma se buurvrou, die vrou wat haar in 1963 soos ’n dogter opgeneem het en haar, miskien vir die eerste keer, gegee het wat niemand haar ooit geleer het nie: liefde.

Ek is nie die soort seun wat maklike oordele oor sy eie ma of oor ander wat heengegaan het, uitdeel nie. Myne bly bloot ’n vrye oefening in die ontleding van menslike gedrag, sonder verskonings, sonder enigiets, asof ek ’n naakte koning is.

En hierdie Napolitaanse dame, met tipies Sweedse trekke – blou oë, ligte vel, middelmatige lengte – was gewoond om te glimlag, en altyd, met haar soet, betowerende stem en haar natuurlike gevatheid, soos mense wat op hierdie breedtegraad van die wêreld gebore is, weet hoe om te doen, het sy jou met iets gelaat om oor te dink: waarom het sy dit vir my gesê?

Dit was 1985. Ek het in Cosenza gewerk en haar gaan besoek. Vir my was sy tant Nora, en sy het my liefdevol Ferdinà genoem. Sy was peetma van my suster Teresa, ’n geskenk van my ma waarvoor sy altyd dankbaar was, en sy het altyd na ons uitgevra.

Die laaste keer dat sy my gesien het, was ek net oor die sewe jaar oud, en nou, op twintig, het sy na ’n jong man gekyk, maar sy het baie goed geweet van watter materiaal die kognitiewe weefsel wat ek gedra het, gemaak is.

Haar liefde teenoor my het op ’n ander manier gewys, en ek kon dit voel, maar sy het teruggehou, amper asof sy haarself doelbewus wou keer om alles te sê wat sy dink.

Daardie middag het ek ook haar dogter Lella ontmoet, ’n tandarts, ’n pragtige vrou met haar ma se sjarme en haar pa se elegansie. Sy het my hartlik gegroet en gesê: “Is dit regtig jy, Ferdinando? Dieselfde een wat twee jaar oorkant ons huis gewoon het?”

Eers het ek haar met ’n glimlag geantwoord, en toe gesê: “Ja, dis ek, die beste weergawe van die plek waar ons vandag is.” Almal het gelag, almal het gekyk, toe die totsiens en die vertrek, en dit was die laaste keer dat ons mekaar ontmoet het.

Net die tyd om in my motor te klim, en ek het my naam van ’n balkon twee verdiepings hoër hoor roep. Dit was tant Nora: “Ferdinà, kom terug, ek wil jou weer sien.”

“Ek het vir haar geglimlag. Ek het geweet dit sou nie gebeur nie. My taak was reeds gedoen.”

’n Ware naakte koning, voor ’n intelligente vrou, bly net so: soos sy ma hom in die wêreld gebring het.

En ek was my ma se seun.