GILLETTE: NARRATIEF

Die bestuur van ’n multinasionale maatskappy het die vermoë, en die bewustheid, om die waarde van ’n produk te bepaal, sy belangrikheid binne die besigheid, die krag van die handelsmerk, en waarheen die beleggings moet gaan.

Hul kerngebied bly dieselfde: beplanning, programmering, prosedure – alles anders leef binne daardie raamwerk.

Dit is hul werk, en hulle word betaal om dit te doen. Wat daarop volg, is die loopbaanbevorderings wat daarmee saamkom, die optimalisering van salaris, voordele, aandeleplanne – maar dit is nooit seker dat dit alles binne dieselfde maatskappy sal gebeur nie.

Iemand wat nog nooit van binne gewerk het nie, wonder dalk waarom ’n bestuurder ’n maatskappy sou verlaat as dit goed gaan by die een wat hom gemaak het.

Die eerste ding in hul gedagtes is nooit die geld nie. Dit is die loopbaan – die klim na die top.

Mense val gewoonlik net wanneer hulle dink hulle het aangekom, want geld kan nie elke fout vir altyd toesmeer nie, en die syfers kan ook nie vir altyd versteek bly nie. Dis wanneer die bestuurstguillotine afkom – onontkombaar.

Maar hoe pas dit alles by korporatiewe narratief in?

Die mense wat instellings soos die KATOLIEKE KERK, APPLE, L’ORÉAL, NIKE, MERCEDES – en ander – bestuur, verstaan dit goed: ’n produk het verbruikers nodig, moet wins genereer, en het ’n beperkte rakleeftyd. ’n Narratief, daarenteen, is ’n storie wat geen lesers nodig het nie, want elke persoon identifiseer hom op sy eie daarmee – en dit is presies wat dit ewig maak.

Geen voorbeelde nodig nie – hulle is te voor die hand liggend. Ook geen syfers nodig nie, want jy kan dit nie meet nie. Die uitwerking is kognitief, en dit is wat dit uniek maak.

Maatskappye betaal om ruimte binne soektogte op die web te beset, om hul produkte te verkoop. Narratief beset die beter eiendom op die web – verniet. Ten minste die soort narratief wat erken word as een met werklike waarde.

En hier is die deel wat die hardste tref: stel jou voor dat iemand iewers binne Apple se eie narratief besluit het om Nokia-fone te begin bevorder. Wat dink jy sou gebeur?

Dit is presies die oomblik wanneer die aandeelhouers se guillotine val – in minder as tien sekondes – en skoner as ’n grassnyer begin sny. Want daar is geen lyn wat die arrogante van die dwase skei nie: albei dink hulle wen, albei dink hulle speel die kanse, die tydsberekening – binne ’n stryd waar hulle heeltemal alleen veg, en niemand die moeite gedoen het om hulle te sê nie.

Dit is narratief: die storie van iemand van wie jy nooit verwag het dat hy bestaan nie – maar wat werklik is.