VOOR GILLETTE: DIE ONEINDIGE VERGADERING

Die ewige vergadering is ’n merkwaardige instelling. Dit begin met ’n vraag, lewer ’n woordeskat op en eindig met die besluit om nog ’n vergadering te skeduleer. Sy grootste prestasie is dat dit vertraging na samewerking laat lyk.

Ek het strategiese sessies bygewoon oor planne, transformasies, herskeppings en nuwe beginne, ontwerp deur mense wat steeds verduidelik het waarom die vorige begin misluk het. Die organisasie noem dit kontinuïteit. Die tyd noem dit die weer. Alles verander: bestuurders, prioriteite, stelsels, slagspreuke en koffiemasjiene. Net die notule bly oor en teken dapper op wat niemand besluit het nie. Skepping is minder elegant en nuttiger. ’n Bladsy wat vandag geskryf is, mag onvolmaak wees, maar dit bestaan. ’n Volmaakte bladsy wat tien jaar lank bespreek word, bly ’n gerug. Die ewigheid is nie die lengte van die gesprek nie. Dit is die lewe van die gevolg nadat die gesprek geëindig het.

Die ewigheid begin nie wanneer tyd eindeloos word nie. Dit begin wanneer ’n besluit, ’n bladsy of ’n werk weier om te verval.