ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΗ GILLETTE: Ο ΚΑΦΕΣ ΤΟΥ ΠΕΠΡΩΜΕΝΟΥ

Ο καφές έχει άδικη φήμη. Τον αντιμετωπίζουν ως καύσιμο, τελετουργία, τεστ προσωπικότητας και, κάποιες φορές, ως υποκατάστατο μιας ολόκληρης φιλοσοφίας. Ένα απόγευμα, ενώ περίμενα να κρυώσει ένα φλιτζάνι, ανακάλυψα ότι ο χρόνος γίνεται φιλοσοφικός κάθε φορά που κάτι μας εμποδίζει να κάνουμε κάτι χρήσιμο.

Περιμένουμε την άδεια όπως περιμένουμε τον καφέ: πεπεισμένοι ότι λίγη ακόμη υπομονή θα βελτιώσει την εμπειρία. Μερικές φορές η υπομονή είναι σοφή. Μερικές φορές είναι απλώς κρύος καφές με μια αξιοπρεπή εξήγηση. Ένα μικρό ξεκίνημα φτάνει ως σελίδα, φράση, σκίτσο ή απόφαση. Η ιστορία σπάνια αναγνωρίζει το ξεκίνημα την ώρα που συμβαίνει. Η στιγμή χάνεται. Η συνέπεια μένει. Αυτή είναι η τελική επαγγελματική γνώμη του καφέ για την αιωνιότητα.

Η αιωνιότητα δεν αρχίζει όταν ο χρόνος γίνεται ατελείωτος. Αρχίζει όταν μια απόφαση, μια σελίδα ή ένα έργο αρνείται να λήξει.