GILLETTE: Η ΚΟΡΗ ΜΟΥ

Μόλις είχαμε καθίσει στο τραπέζι. Εκείνη ήταν απέναντί μου. Η γυναίκα μου, καθισμένη στο πλάι, ρώτησε γιατί την κοίταζα σιωπηλός, χωρίς μια λέξη.

Ρώτησε αν υπήρχε κάποιος λόγος, κάποια συνθήκη, κάτι που είχε στρέψει έτσι την προσοχή μου.

Έτρωγα το χοτ ντογκ μου — ό,τι καλύτερο μπορούσα να έχω, ακόμη και στην Ιταλία — και τα μάτια μου έψαχναν τα δικά της. Η Giorgia. Η κόρη μου. Προσπαθούσα να καταλάβω τι έκλεινε μέσα της.

Ήταν πραγματικά ένα κομμάτι του εαυτού μου. Οι ατέλειές μου μέσα σε ένα τέλειο σώμα. Ένα εκλεπτυσμένο μυαλό. Μια γυναίκα.

Κάποια στιγμή σηκώθηκε για να αμφισβητήσει κάτι που είχα πει νωρίτερα — σχεδόν για να με διορθώσει, με εκείνον τον τρόπο της, εκείνη την προσωπικότητα — και προσπάθησε να μου δώσει μερικά χτυπηματάκια στους ώμους. Από εκείνα που δίνουν οι μητέρες στα παιδιά.

Εγώ όμως ήμουν μόνο ο πατέρας της. Και χαμογέλασα, σκεπτόμενος ότι είχα δίπλα μου μια ακόμη γυναίκα, μετά τη μητέρα μου, με την ίδια αποστολή: όχι να με προστατεύει αλλά να με ελέγχει. Αυτό ήταν το πεπρωμένο μου.

Αναρωτήθηκα γιατί. Τι ήταν στ’ αλήθεια η ψυχή μου. Ποιον αντιπροσώπευα εκείνη τη στιγμή. Αναρωτήθηκα, ειλικρινά, ποιος στον διάολο ήμουν.

Την ίδια ερώτηση κάνουν όσοι με ξέρουν. Όσοι με διαβάζουν. Και ίσως μια μέρα, από μια γωνιά της Νέας Υόρκης, να με δουν με ένα καροτσάκι, να μοιράζω δωρεάν χοτ ντογκ στον δρόμο — μόνο για τη χαρά να βλέπω τον κόσμο να χαμογελά. Όπως ήταν πάντα, εδώ και 61 χρόνια. Χωρίς κόστος για κανέναν.

Γιατί αυτός είμαι.