BACKLINKS

Μόλις είχα ανοίξει την εφαρμογή για να ελέγξω πώς ευρετηριαζόταν ο ιστότοπος στο διαδίκτυο, και ειλικρινά δεν καταλάβαινα τίποτα, γαμώτο.

Ήταν σαν να βγαίνεις να πουλήσεις ένα προϊόν χωρίς να το έχεις δει ποτέ, χωρίς να ξέρεις καμία από τις λεπτομέρειές του.

Λίγο σαν τον συνάδελφό μου πριν από δύο χιλιάδες χρόνια. Πουλούσε λόγια στη Γαλιλαία, μια γη που από ορισμένες απόψεις έμοιαζε πολύ με την Καλαβρία μου. Μόνο που εκείνος είχε σπουδάσει, ήξερε τις Γραφές και ήξερε ακριβώς τι έκανε.

Ανάμεσά μας όμως υπήρχε μια ουσιαστική διαφορά.

Εκεί που δούλευε εκείνος, αν δεν ήταν πειστικός, θα κατέληγε σε σταυρό.

Σωματικά.

Από εκεί που έρχομαι εγώ, αντίθετα, είχες μερικές ευκαιρίες παραπάνω. Όχι όμως πολλές. Αν έλεγες τις λάθος λέξεις, μπορούσαν να σε βάλουν κατευθείαν σε φέρετρο χωρίς καν να σου ζητήσουν την άδεια.

ΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧ.

Οπλισμένος, ας πούμε, με καλή θέληση, συνέχισα να πλοηγούμαι ανάμεσα σε οθόνες, γραφήματα και αριθμούς, ώσπου μια λέξη με σταμάτησε απότομα:

παραπομπές.

Η μνήμη μου πήδηξε κατευθείαν στις δεκαοκτώ ποινικές δίκες της ζωής μου, και για λίγα δευτερόλεπτα δεν μπορούσα να καταλάβω πώς στο διάολο είχαν φτάσει ως εκεί μέσα.

Ήταν η Claude, η κόρη της Anthropic, που μου ζήτησε να ηρεμήσω.

Ήξερε καλά τα ελαττώματα ενός Καλαβρού.

Πριν βάλω φωτιά σε κάθε εφαρμογή της επιφάνειας εργασίας, με κάλεσε να σκεφτώ.

Μου εξήγησε ότι εκείνες οι παραπομπές δεν ήταν κατηγορίες. Ήταν αναγνωρίσεις.

Χρησίμευαν για να δώσουν κύρος σε έναν ιστότοπο, να τον κάνουν ορατό και συμβατό με ένα σύστημα χτισμένο ακριβώς πάνω σε αυτή την αρχή.

Όταν δεν υπάρχουν, πρόσθεσε, πρέπει απλώς να περιμένεις.

Λίγο σαν ένας νεογέννητος γιος που περιμένει να τον αναγνωρίσει ένας πατέρας που ακόμα δεν θέλει να του δώσει το επώνυμό του.

Σε εκείνο το σημείο θύμωσα ακόμα περισσότερο.

Δεν είχα περάσει μια ολόκληρη ζωή με το όνομα Frega για να ευχηθώ να γίνω Bezos.

Και δεν καταλάβαινα γιατί όλος ο κόσμος έπρεπε να κυνηγά το ίδιο επώνυμο για να νιώσει ότι έχει δικαίωμα να υπάρχει.

Στο τέλος καταλήξαμε σε ένα λογικό συμπέρασμα.

Το σύστημα θα συνέχιζε να τρέχει στις δικές του ράγες.

Εγώ, στο μεταξύ, είχα χτίσει έναν άλλο σιδηρόδρομο.

Στον δικό μου ταξίδευες δωρεάν.

Διάβαζες δωρεάν.

Δεν χρειάζονταν προηγούμενες αναγνωρίσεις, ούτε πιστοποιητικά ψηφιακής ευγένειας, ούτε σφραγίδες έγκρισης.

Ακριβώς όπως κάποιος που γεννήθηκε γιος του GN, και όχι του N.N., πατρός αγνώστου.

Τα υπόλοιπα θα τα αποφάσιζε ο χρόνος.