ΠΡΩΤΗ ΑΓΑΠΗ

Ήταν Σεπτέμβριος του 1978 και ζούσα με τη μητέρα μου στο Clusone, μια μικρή πόλη ψηλά στους λόφους πάνω από το Bergamo, στη βόρεια Ιταλία, όπου εκείνη είχε κερδίσει μια θέση στο δημόσιο. Πήγα μαζί της και πήγαινα σχολείο εκεί.

Η υπόλοιπη οικογένεια ζούσε στο Reggio Calabria. Ο πατέρας μου παρουσίασε τη μετακόμιση ως ανταμοιβή, ως μια αληθινή εμπειρία. Στην πραγματικότητα ήξερα ότι ήμουν ένα αγόρι υπό παρακολούθηση, εξαιτίας του χαρακτήρα μου, και ότι χρειαζόμουν έναν ελεγκτή, έναν κηδεμόνα — και ποιος καλύτερος από τη μητέρα μου.

Είχα ένα καινούργιο μηχανάκι, που μου το είχε αγοράσει ο πατέρας μου: μια υπόσχεση που τηρήθηκε, όπως πάντα. Είχα περάσει τις εξετάσεις με άριστα και είχα κερδίσει το βραβείο.

Η μητέρα μου προσπαθούσε να διαπραγματευτεί την ώρα που έπρεπε να γυρίζω, αλλά τις περισσότερες φορές απλώς με κλείδωνε μέσα για να με τιμωρήσει και έφευγε για τη δουλειά, χωρίς να φανταστεί ούτε μία φορά ότι ένα από τα πρώτα πράγματα που είχα σχεδιάσει να κάνω ήταν να βγάλω αντικλείδια.

Έβγαινα με τους φίλους μου. Όλοι είχαν μηχανάκια και ο καθένας τους είχε κοπέλα. Εγώ όχι.

Γνώρισα μια κοπέλα, την Carla, πολύ όμορφη, αλλά ήθελε υπερβολικά πολύ χρόνο: φλερτ, το φιλί, η γνωριμία, οι συστάσεις, οι γονείς, τα τελετουργικά.

Όταν η Carla κατάλαβε ότι δεν ήμουν αγόρι για μακρύ παιχνίδι, βρήκε έναν βοσκό από το Bergamo, που της έδωσε την αγάπη του μαζί με τη γη του πατέρα του.

Στο μεταξύ, τον Απρίλιο του 1979, η μητέρα μου πήρε τη μετάθεσή της και γυρίσαμε στην πόλη μου.

Η πρώτη έγνοια ήταν να με γράψουν στο πιο κοντινό σχολείο για να μη χάσω τη χρονιά, όμως με τόσο λίγο χρόνο που απέμενε, η αξιολόγηση του σχολείου δεν μου επέτρεψε να προβιβαστώ και έμεινα στάσιμος στην πρώτη τάξη.

Η αδελφή μου πήγαινε στο ίδιο σχολείο. Την επόμενη χρονιά με ρώτησε γιατί δεν είχα κοπέλα και μου σύστησε μια συμμαθήτριά της. Αρχίσαμε να γνωριζόμαστε.

Δεν ήξερα πώς γίνεται. Ήξερα για το φιλί και ποιοι ήταν οι τρόποι του. Εκείνη όμως είχε περισσότερη εμπειρία, και μετά από τρία ραντεβού με οδήγησε σε μια σκοτεινή παραλία δίπλα στη θάλασσα, όπου έπρεπε να της υποσχεθώ ότι δεν θα την εκμεταλλευόμουν. Και έτσι έγινε.

Την επόμενη μέρα με άφησε. Αχαχαχαχαχ.

Έγιναν όλα τόσο γρήγορα που σύντομα ήταν με κάποιον άλλον, και ύστερα με έναν ακόμη. Σταμάτησα να τους μετράω για όλη τη χρονιά, αλλά κατάλαβα ένα πράγμα: ποτέ μην υπόσχεσαι αυτό που σου ζητούν — κάνε αυτό που θέλουν.