ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΣΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ ΤΗΣ

Τα χρόνια περνούσαν, αν και όχι πολλά, και στα μαθήματα και στα διαλείμματα η τάξη μου ήταν το γυμναστήριο. Ανάμεσα σε μπάσκετ, βόλεϊ και ποδόσφαιρο πέντε εναντίον πέντε, εκεί περνούσα τον χρόνο μου. Κάθε φορά που κάποιος καθηγητής έμπαινε στην πραγματική τάξη και με έβρισκε εκεί, ανησυχούσε για το τι έκανα — αλλά είχα έρθει μόνο για στεγνά ρούχα, εξαιτίας του ιδρώτα.

Νόμιζα ότι μπορούσα να παίζω και να περνώ απαρατήρητος, όμως τότε είχα ήδη το μηχανάκι μου, μια Laverda 125. Ντυνόμουν καλά, και το πορτοφόλι της μητέρας μου με εξυπηρετούσε υπέροχα όποτε είχε ψιλά· αν τα χαρτονομίσματα ήταν ολόκληρα, δεν θα τα άγγιζα ποτέ. Ήταν η τέλεια παγίδα.

Εκείνη έπαιρνε τα χρήματα από τον πατέρα μου όσο κοιμόταν και μου έλεγε να μη βγάλω λέξη, κι εγώ τα έπαιρνα από εκείνη όταν δεν κοίταζε. Στο κάτω κάτω, ήμουν ένα αγόρι με το όνομα Frega — στα ιταλικά, αυτός που τσιμπάει. Αχαχαχαχαχα.

Μια μέρα στο γυμναστήριο με πλησίασε μια όμορφη κοπέλα, ψηλή και λεπτή, και άρχισε να μου μιλάει. Δεν χρειαζόσουν λογιστή για να βγάλεις το σύνολό της.

Με κάλεσε να πάω να τη δω. Έμενε είκοσι χιλιόμετρα από την πόλη, και ένα απόγευμα ξεκίνησα με το μηχανάκι για να την επισκεφθώ.

Όταν έφτασα, τηλεφώνησα στο σπίτι της για να της πω ότι ήμουν στο χωριό και ότι μπορούσαμε να βρεθούμε, αλλά εκείνη αντιστάθηκε, προσπαθώντας να με πείσει να πάω στο σπίτι της και να γνωρίσω όλη την οικογένεια — μαζί και τον σκύλο.

Ξανανέβηκα στο μηχανάκι και γύρισα από εκεί που είχα έρθει. Την επόμενη μέρα πέρασε στην επίθεση, ρωτώντας με γιατί δεν είχα πάει στο σπίτι της, κι εγώ απάντησα: δεν ήμουν ντυμένος για επίσημο αρραβώνα και δεν είχα φέρει ούτε τις βέρες.

Δεν με άφησε σε ησυχία για πάνω από δύο μήνες. Κάθε μέρα η ίδια ερώτηση: πότε θα βρεθούμε; Και κάθε μέρα η ίδια απάντηση: να δούμε πότε θα είναι ελεύθερη η μητέρα μου, για να τη γνωρίσεις.

Κι εκείνη: γιατί;

Κι εγώ: είναι απαραίτητο να τα πηγαίνεις καλά μαζί της. Η καημένη είναι σε αναπηρικό αμαξίδιο — κάποιος θα πρέπει να τη φροντίζει.

Όταν κατάλαβε σε ποια κατάσταση θα έμπαινε, δεν ξαναγύρισε ποτέ. Την επόμενη μέρα είχε χαθεί.

Την ξαναβρήκα μερικά χρόνια αργότερα σε ένα σούπερ μάρκετ και της σύστησα τη μητέρα μου, σε θαυμάσια φόρμα. Διαβάζοντας ανάμεσα στις γραμμές, με ρώτησε τι είχε συμβεί — πώς είχε αναρρώσει, πώς είχε γιατρευτεί — κι εγώ απάντησα: θεραπεία με βλαστοκύτταρα και η μαγεία των γυναικών.

Η μητέρα μου με κοίταξε, ύστερα χαμογέλασε και μου είπε ότι ήμουν στ’ αλήθεια γιος της, αλλά ότι αργά ή γρήγορα κάποιος θα μου χτένιζε το τρίχωμα κατά τη φορά του. Αυτό που δεν ήξερε ήταν ότι άλλαζα τρίχωμα συχνά, και ποτέ δεν θα έβρισκε την ίδια εκδοχή μου δύο φορές.