Ο ΑΝΤΡΑΣ ΤΗΣ GILLETTE ΚΑΙ ΟΙ ΓΙΑΠΩΝΕΖΕΣ

Μόλις είχα φτάσει στη Ρώμη και, όπως πάντα, επισκέφθηκα τη Βασιλική του Αγίου Πέτρου στο Βατικανό. Ήταν ο μόνος μου φόρος τιμής στον πρώτο μου συνάδελφο της Gillette, εκείνον που δούλευε την περιοχή της Γαλιλαίας με μια ομάδα δώδεκα ανθρώπων που τον ακολουθούσαν παντού. Τα νούμερα που έβγαζε ήταν τέτοια που, δύο χιλιάδες χρόνια αργότερα, ούτε η Wall Street δεν καταφέρνει να τον βάλει στις εισηγμένες της.

Περπατούσα στον διάδρομο που οδηγεί στην κεντρική είσοδο, ήταν έντεκα το πρωί, όταν μια ομάδα ανθρώπων τράβηξε την προσοχή μου με μία φράση: HELP ME, PLEASE?

Μόλις πρόλαβα να καταλάβω αν η έκκληση για βοήθεια απευθυνόταν σε μένα, και καθώς γύριζα συνάντησα τα μάτια έξι γυναικών με τυπικά ασιατικά χαρακτηριστικά: χαμογελαστές από την πρώτη στιγμή, ηλιόλουστες, όμορφες, ευγενικές, καλοαναθρεμμένες, κομψές. Κατάλαβα αμέσως ότι δεν ήταν Κινέζες, οι Ναπολιτάνες με τα αμυγδαλωτά μάτια. Και πράγματι, όταν ρώτησα WHERE ARE YOU FROM, απάντησαν όλες μαζί: I come from Japan. Γυναίκες και κόρες του Ανατέλλοντος Ηλίου:

MY JAPAN.

Χαμογελώ και συστήνομαι αμέσως, ξεσκονίζοντας ένα αγγλικό που δεν έχω χρησιμοποιήσει εδώ και καιρό: NICE TO MEET YOU, MY NAME IS FREGA. Κι εκείνες απαντούν θερμά, σε τέλειο συγχρονισμό, σαν χορωδία, και με φωνάζουν… FREGA SUN.

Να πάρει. Δεν έχω καν μιλήσει ακόμα και ήδη με λένε ήλιο. Έρχεται λοιπόν η ερώτησή μου: γιατί με λέτε ήλιο; Ξεσπούν σε τρελά γέλια για να μου εξηγήσουν ότι το δικό τους SUN δεν είναι ο ήλιος αλλά SAN, η πιο εκλεπτυσμένη μορφή σεβασμού τους προς ένα πρόσωπο. Μιλούσαν με κώδικα.

Μπήκα λοιπόν στη μέση και εξήγησα τι σημαίνει SAN στα ιταλικά: είναι η λέξη που δίνουμε στους καθολικούς αγίους, σε εκείνους που αγιοποιήθηκαν από τη Μητέρα Εκκλησία και πέρασαν σε καλύτερη ζωή. Κι εγώ δεν είχα ακόμα δικαίωμα στον τίτλο, μόνο επειδή ήμουν ακόμα ζωντανός.

Ε. Όλες να γελούν σαν τρελές.

Δεν ήξερα τι άλλο να κάνω ή να πω. Το HELP ME PLEASE τους από πριν είχε εξαφανιστεί, αλλά βρισκόμουν μέσα σε έναν προνομιακό τόπο και δεν θα τον άφηνα για τίποτα στον κόσμο: το μυαλό των γυναικών.

Η μεγαλύτερη με έπιασε από το μπράτσο, συνέχισε να μου χαμογελά και με κάλεσε να ακολουθήσω εκείνη και τις άλλες. Προχωρήσαμε προς την έξοδο. Σκέφτηκα ότι ήταν άλλο ένα από τα αστεία του συναδέλφου μου από τη Γαλιλαία. Πού πηγαίναμε όμως;

Λίγοι δρόμοι, λίγα πλαϊνά σοκάκια, και φτάνουμε σε μια ρωμαϊκή τρατορία, όπου με καλούν για μεσημεριανό. Είμαι έκπληκτος και συγκινημένος, αλλά όλα αυτά συμβαίνουν για έναν μόνο λόγο: οι Γιαπωνέζες έχουν ραντάρ, όπως όλες οι γυναίκες του κόσμου, αλλά το δικό τους το έχει συντονίσει αλλιώς η κουλτούρα των Σαμουράι, όπου πριν από κάθε ζωή βάζουν τον κώδικα. Ναι, καλά άκουσες. Είμαστε στη Ρώμη, στην Ιταλία, αλλά μέσα σε εκείνη την τρατορία μού έλεγαν: WELCOME TO JAPAN.

Καθόμαστε σε ένα αυστηρά στρογγυλό τραπέζι. Κοιταζόμαστε όλοι στο πρόσωπο. Δεν είναι το συνηθισμένο σχήμα τραπεζιού για ιταλικό πανδοχείο, αλλά ίσως το διάλεξαν ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο.

Ρωτούν πόσων χρονών είμαι, τι δουλειά κάνω, αν είμαι Ιταλός, αν είμαι παντρεμένος, αν έχω παιδιά. Κι εγώ απαντώ με μια ερώτηση: έτσι ανακρίνει η αστυνομία στην Ιαπωνία τους κλέφτες;

Άλλο ένα ξέσπασμα γέλιου. Είναι όμως περίεργες, θέλουν να μάθουν, και θέλουν να πάρουν χωρίς να ζητήσουν: είναι οι γυναίκες του κόσμου.

Τους λέω ότι είμαι γνωστικός κλέφτης. Στην Ιταλία αυτός ο ρόλος ανήκει σε εκείνους που λέμε rubacuori, κλέφτες καρδιών, που δεν είναι πάντα οι κλασικοί Λατίνοι εραστές. Εκείνοι ήταν καλοί τη δεκαετία του ’50· τώρα έχουν λήξει, σαν το γιαούρτι.

Ένα ξέσπασμα γέλιου, αλλά δεν μπορώ να καταλάβω αν γελούν με τα αστεία, με τη στάση μου ή αν είναι απλώς ευγένεια. Ύστερα η μεγαλύτερη της παρέας, σχεδόν σαν να ζητά συγγνώμη, εξηγεί τη συμπεριφορά τους και μου δίνει μια ματιά στην ιαπωνική κουλτούρα, και ακριβώς εκεί καταλαβαίνω ότι βρίσκομαι μέσα σε ένα από τα σπίτια που σύχναζα στη ζωή μου.

Αρχίζει λέγοντας ότι δεν είναι έξι ανόητες χήνες που κράζουν πριν μπουν στο νερό: το χαμόγελο είναι ευχαρίστηση, χαρά, σεβασμός, και όχι απλώς ένα συναισθηματικό γνώρισμα.

Δεν υποχωρούν ούτε σπιθαμή στο να θέλουν απαντήσεις στις ερωτήσεις τους, έτσι τους λέω ότι είμαι εξήντα ενός χρονών, ότι είμαι παντρεμένος, ότι έχω τρία παιδιά, και ότι έχω μια συμφωνία με τη γυναίκα μου από το 1993 που μου επιτρέπει να αρραβωνιάζομαι οπουδήποτε στον κόσμο με έναν μόνο όρο: να είναι με σύμβαση ορισμένου χρόνου, και χωρίς να κάνω παιδιά σε καμία.

Νόμιζα ότι τα χαμόγελα θα άναβαν ξανά, αλλά σαν από μαγεία εξαφανίζονται, και η σοβαρή εκδοχή εμφανίζεται σε κάθε πρόσωπο, τόσο που αναρωτιέμαι πού έκανα λάθος.

Η μεγαλύτερη της παρέας σκύβει πιο κοντά και μου λέει αμέσως ότι βρίσκονται στην Ιταλία τριάντα μέρες και έχουν γνωρίσει πολλούς ανθρώπους, αλλά ότι κανείς δεν έχει φερθεί ποτέ με τέτοια πνευματική εντιμότητα. Με λίγα λόγια: μια φιλοφρόνηση.

Ποτέ δεν είχα στιγμή που να χάσω τον δρόμο μου ή σύγκρουση με την ίδια μου την προσωπικότητα, ούτε κάποιο εγώ στο οποίο να δίνω λογαριασμό. Ήξερα όμως ότι εκείνη ακριβώς τη στιγμή βρισκόμουν γνωστικά στην κορυφή του όρους Φούτζι, μόνο που από τη λάθος πλευρά, μέσα σε μια ρωμαϊκή τρατορία.

Η γρήγορη σκέψη μου δεν έχει καν σβήσει όταν η μικρότερη γυρίζει προς το μέρος μου και λέει: Mr. Frega Fuji. Κι εγώ: minchiaaaaa.

Την ψάχνω μέσα στο βλέμμα της, μέσα στα μάτια της, και της λέω τρυφερά: γλυκιά μου, ευχαριστώ για το Fuji, αλλά τώρα πρέπει να φύγω, ο χρόνος πέρασε. Πριν φύγω όμως, αφήνω στο τραπέζι τις μη επαγγελματικές κάρτες μου του gillettenarrative.com, μία για την καθεμιά.

Μένουν έκπληκτες. Ξέρουν αυτόν τον ιστότοπο. Όλη η Ιαπωνία τον ξέρει· ήταν οι πρώτοι στον κόσμο που τον ανακάλυψαν. Ίσως μόνο τώρα καταλαβαίνω τον λόγο.

Οι κώδικες που μου άφησε ο πατέρας μου: δεν είχα ποτέ την ευκαιρία να τον ρωτήσω αν είχε πάει ποτέ στην Ιαπωνία, αλλά για ένα πράγμα είμαι βέβαιος. Οι έξι γυναίκες τους αποκωδικοποίησαν, και σιωπηλά έδωσαν την ετυμηγορία τους.

Φεύγω. Αφήνω μερικά χρήματα στο τραπέζι για το μεσημεριανό τους, και τις βλέπω να κλαίνε όλες μαζί. Νομίζω ότι είναι προσβεβλημένες επειδή δεν αρραβωνιάστηκα καμία τους. Αντίθετα, όλες μαζί με αποχαιρετούν με το χέρι, λέγοντας σαν χορωδία:

ciao gillettenarrative