ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΕΙΔΕ

Συχνά είναι οι γυναίκες που, όταν τύχει να περάσουν δίπλα από ένα ζευγάρι — οποιασδήποτε ηλικίας —, βρίσκονται να το δηλώνουν αταίριαστο, και το επόμενο σχόλιο είναι πάντα το ίδιο: είδες αυτούς τους δύο που μόλις πέρασαν; Πόσο άσχημη είναι εκείνη — πώς στο καλό τύλιξε αυτόν τον ωραίο τύπο;

Η αμφιβολία και η περιέργεια τις κατατρώνε, γιατί οι ποιότητες δεν είναι ποτέ φανερές και οι ποσότητες δεν δηλώνονται ποτέ — σαν ένα χρηματαποστολικό όχημα με συνοδεία περιπολικών: κανείς δεν ξέρει ποτέ τι μεταφέρει.

Λίγο σαν το γράψιμό μου. Χαχαχαχαχαχ.

Ακριβώς πάνω σε αυτή την ιδέα χτίστηκε ο τρόπος μου να γνωρίζω τους ανθρώπους. Τόσο που ένα βράδυ, στον δωδέκατο όροφο ενός κτιρίου της πόλης, έξω στη βεράντα όπου γινόταν ένα πάρτι με χορό, με πλησίασε μια ψηλή, εύσωμη, ιδρωμένη κοπέλα και μου ζήτησε έναν αργό χορό.

Τα αγόρια γύρω μου κοίταζαν — όχι επειδή ήμουν καλύτερος από αυτά, αλλά για να δουν πώς θα αντιδρούσα, αφού σχεδόν όλα την είχαν ήδη απορρίψει. Εγώ δεν το ήξερα.

Μόλις άρχισε η κουβέντα στον χορό, η ανάσα της δεν ήταν η καλύτερη, αλλά έκανα πως δεν το πρόσεξα. Χορέψαμε μαζί όλο το βράδυ, κι εγώ άκουγα. Ύστερα μου ζήτησε να τη συνοδεύσω σπίτι· φοβόταν το μηχανάκι, γι’ αυτό περπάτησα δύο χιλιόμετρα για να της κάνω το χατίρι.

Με φίλησε στο μάγουλο και μου είπε ότι θα βλεπόμασταν την επόμενη μέρα, αλλά πριν με αφήσει είπε ότι εκτιμούσε που δεν είχα κάνει ούτε μία κίνηση.

Περπάτησα τα δύο χιλιόμετρα πίσω ως το μηχανάκι, με τη βραδιά — και τις άλλες κοπέλες σε εκείνη τη βεράντα — να μου γυρίζουν ακόμα στο μυαλό, και κάπως τα κατάφερα.

Οι φίλοι μου με περίμεναν· ήθελαν να μάθουν πώς είχε πάει. Ξέροντας ότι ποτέ δεν μου άρεσε να μιλάω για τον εαυτό μου, είπα μόνο: είναι καλή κοπέλα.

Ξέρεις όμως ποια είναι; Όχι.

Είναι η κόρη του διευθυντή του μεγαλύτερου μηχανολογικού εργοστασίου της Νότιας Ιταλίας. Πνιγμένη στα λεφτά.

Και;

Έμειναν άναυδοι. Ανέβηκα στο μηχανάκι και πήγα σπίτι.

Πέντε μέρες αργότερα τη συνάντησα τυχαία σε ένα καφέ της πόλης, αλλά ήταν διαφορετική, είχε αλλάξει.

Με ρώτησε γιατί δεν την είχα αναζητήσει — στο κάτω κάτω ήξερα πού έμενε, και πια θα είχα σίγουρα μάθει ποια ήταν εκείνη και ο πατέρας της.

Χαμογέλασα και είπα: εσύ όμως ξέρεις ποιος διάολο είμαι εγώ;

Σταμάτησε, με τα μάτια ορθάνοιχτα, χτυπημένη, και απάντησε με μια φωνή που μόλις ακουγόταν: ποιος είσαι;

Είμαι απλώς ο τύπος από το πάρτι που χόρεψε μαζί σου και μετά σε συνόδευσε σπίτι.

Σήμερα, ύστερα από σαράντα πέντε χρόνια, είμαστε ακόμα φίλοι. Παντρεύτηκε και είναι ήδη γιαγιά· τηλεφωνιόμαστε και ανταλλάσσουμε ευχές, και ύστερα από τόσο καιρό διάβασε την αφήγησή μου και ανακάλυψε ποιος είμαι.

Κάποιος που δεν περιμένεις να υπάρχει, αλλά που κάνει κάθε γυναίκα του κόσμου να χορεύει.