GILLETTE: Ο ΠΑΠΠΟΥΣ ΜΟΥ FERDINANDO

Καθόμουν στο γραφείο μου από το πρωί — ένας τρόπος να κάνω ό,τι ήθελα, όχι ό,τι έπρεπε. Ένας τρόπος να μένω ευτυχισμένος μέσα σε έναν κόσμο που ο χρόνος παραμονής του δεν είχε ακόμη καθοριστεί.

Ανάμεσα στο διάβασμα ενός βιβλίου, ενός άρθρου στο διαδίκτυο, ένα τηλεφώνημα από έναν φίλο, τον ταχυδρόμο που χτυπά το κουδούνι και τη γυναίκα μου που με καλεί στο αυτοκίνητο να κουβαλήσω μέσα τις σακούλες με τα ψώνια — υπάρχουν πολλά τηλεφωνικά κέντρα που ενδιαφέρονται να με καλέσουν. Κι εγώ τα αιφνιδιάζω, γιατί μεταφέρω το αίτημά τους στο κίνητρο. Όταν τους λέω ότι είμαι φτωχός, με λυπούνται. Οι γυναίκες θα ήθελαν να κάνουν κάτι για μένα — αλλά δεν ξέρουν ότι με μεγάλωσαν να παίρνω χωρίς να πουλάω. Ένα πανεπιστημιακό μάθημα από έναν άνθρωπο με απολυτήριο μόνο.

Και στη μέση όλων αυτών υπάρχει η μουσική — η μουσική της Νέας Υόρκης, του Μανχάταν, η αγγλόφωνη — που περνά ύστερα στη μουσική των χρόνων μου και καταλήγει στους κλασικούς: Mozart, Chopin, Vivaldi και Beethoven. Κι ύστερα βρίσκω γαλήνη με τις συνθέσεις του μαέστρου Ennio Morricone.

Μέσα σε ένα από αυτά τα κομμάτια συνάντησα σήμερα το μαντολίνο — το αγαπημένο όργανο του παππού μου. Του χάρισαν ένα στα έξι του χρόνια και έμαθε να το παίζει με το αυτί για πάνω από ενενήντα χρόνια, χωρίς να σπουδάσει μουσική ούτε να αγοράσει μαθήματα στην Amazon. Μοναδικό του πάθος ήταν οι καντάδες που έκανε στις γυναίκες — ακόμη και κατά παραγγελία.

Μια ζωή, εκείνη της οικογένειας Frega, όπου πρώτη ύλη δεν ήταν ποτέ τα χρήματα — μόνο η χαρά να κάνουμε αυτό για το οποίο γεννηθήκαμε: να μη μας ξεχάσουν.