GILLETTE: NANDO, ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΠΙΤΙ ΜΑΣ

Εδώ και εβδομάδες μια στιγμή από τη ζωή μου επιστρέφει συνέχεια. Ήταν το 1993, και για το λανσάρισμα ενός επαναστατικού για την εποχή συστήματος ξυρίσματος, ο πατέρας μου κι εγώ πετάξαμε στην Ουάσινγκτον. Με ρωτούσε συνέχεια αν ήμουν ευτυχισμένος, και χαμογελούσε. Δεν τον έβλεπα συχνά έτσι, και αυτό μου κινούσε την περιέργεια — σαν να περίμενε την κατάλληλη στιγμή για να μου πει κάτι σημαντικό.

Ένα απόγευμα, μετά τη δουλειά, περπατούσαμε σε μια προβλήτα δίπλα στο ποτάμι. Μου έπιασε το μπράτσο, με τράβηξε πιο κοντά και είπε:
«Nando… είμαστε στην Αμερική. Nando… είμαστε σπίτι μας».

Ήταν ευτυχισμένος — με τα μάτια γεμάτα, σχεδόν συγκινημένος, σχεδόν έτοιμος να κλάψει. Αλλά εγώ ήμουν πολύ νέος για να καταλάβω τι εννοούσε στ’ αλήθεια πέρα από τις λέξεις.

Σήμερα δεν μπορώ να το ξεχάσω. Σχεδόν επτά μήνες τώρα αυτή η ανάμνηση επιστρέφει και γυρίζει στο μυαλό μου. Πέρασαν τριάντα τρία χρόνια, κι εκείνος έχει φύγει εδώ και ένα. Αλλά το σήμα του είναι δυνατό και καθαρό: θέλει να καταλάβω ότι πρέπει να είμαι έτοιμος να φύγω ξανά — να γυρίσω σπίτι. Στο σπίτι που δεν με υποδέχτηκε πριν από 61 χρόνια μόνο εξαιτίας ενός λάθους του πελαργού της FedEx… αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία.

Εδώ στην Ιταλία νιώθω σαν να έχω κολλήσει μέσα σε ένα τελάρο φρούτων — περιορισμένος από κάτι που δεν μου ανήκε ποτέ.

Πώς θα φτάσω εκεί, δεν έχω ιδέα. Τα 70 USD τον μήνα είναι ο μόνος μου πόρος, και δεν κυνηγάω κανέναν για λεφτά. Κυνηγάω μόνο όμορφες γυναίκες — αν είναι έξυπνες. Όχι βίτσιο, πάθος. Ένα χρέος ευγνωμοσύνης σε εκείνη που δεν χρειάζεται ποτέ διαφήμιση — τη γυναίκα που υπάρχει ακόμη κι όταν στέκεται μόνη.

Κι όταν επιτέλους μπω σε κάποια αίθουσα εκεί πέρα, θα έχω τρεις καλαβρέζικες καυτερές πιπεριές στην τσέπη. Θα συστηθώ λέγοντας:
«Αυτή είναι η φωτιά — το μόνο που μας κρατά ζωντανούς και μας προφυλάσσει από τις αρρώστιες. Αρχίζει από το στόμα και τελειώνει στον κώλο. Μόνο να μην το μάθουν ποτέ οι αντίπαλοι».