GILLETTE: Η ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΤΡΙΑ — ΠΡΑΞΗ 4

Ήταν ακόμη νωρίς εκείνο το πρωί του Μαρτίου όταν κάποιος χτύπησε το κουδούνι.

Όλοι άρχισαν αμέσως να ρωτούν ποιος μπορεί να ήταν. Η κόρη μου η Giorgia χαμογέλασε και, με απόλυτη σιγουριά, ανακοίνωσε:
«Επιτέλους. Ήρθαν να σε συλλάβουν».

Τελικά, ήταν απλώς ο ταχυδρόμος.

Το προηγούμενο βράδυ είχε ξεχάσει να παραδώσει ένα τηλεγράφημα. Φοβούμενος ότι το λάθος μπορεί να του στοίχιζε τη δουλειά, αποφάσισε να το διορθώσει χαράματα. Γι’ αυτόν, η ώρα ήταν προφανώς μια ασήμαντη λεπτομέρεια.

Η γυναίκα μου άνοιξε το τηλεγράφημα από περιέργεια. Έγραφε:
«Η Εξοχοτάτη Κυρία και ο σύζυγός της προσκαλούνται να παραστούν στην εκδήλωση που θα πραγματοποιηθεί στις 30 Μαΐου στην Αίθουσα των Αρχόντων του Reggio Calabria, με τίτλο: Δίδυμα γεννημένα το έτος 1993.
Παρακαλείσθε να επικοινωνήσετε με τη γραμματεία εντός τριών ημερών από την παραλαβή του παρόντος τηλεγραφήματος για να επιβεβαιώσετε την παρουσία σας. Δεν θα υπάρξει καμία δαπάνη».

Κοιταχτήκαμε.
Είχαν περάσει τριάντα τρία χρόνια. Τέτοιες εκδηλώσεις δεν γίνονται συχνά. Ήμασταν περίεργοι.

Η γυναίκα μου άρχισε αμέσως την εκστρατεία των συστάσεων.
Να φερθείς καλά.
Μην κάνεις τίποτα παρορμητικό.
Να μείνεις ήρεμος και νηφάλιος.
Να δεχτείς ό,τι μας δώσουν.
Ύστερα να γυρίσουμε ήσυχα σπίτι.
Χαμογελούσε καθώς τα έλεγε.
Ήξερε πολύ καλά ότι το να συμβουλεύεις τον λύκο πώς να φερθεί ανάμεσα στα πρόβατα είναι συνήθως χαμένος χρόνος.
Αχαχαχαχ.

Η μέρα της εκδήλωσης έφτασε επιτέλους.
Η αίθουσα ήταν γεμάτη κόσμο. Δεν αναγνωρίσαμε κανέναν. Τουλάχιστον εγώ όχι.
Ο χρόνος είχε αλλάξει τα πρόσωπα όλων.
Παραδόξως, σχεδόν κανείς δεν είχε φέρει τα παιδιά του.

Το πρόγραμμα άρχισε με μια ομιλήτρια, μια μαία που είχε δουλέψει στην κλινική εκείνα τα χρόνια.
Θύμισε ότι το 1993 ήταν μια εξαιρετική χρονιά.
Είχαν γεννηθεί πενήντα τέσσερα ζευγάρια δίδυμα.
Από αυτά, τα πενήντα ένα ήταν κορίτσια.
Μόνο τρία ήταν αγόρια.

Στη συνέχεια ανέβηκε στη σκηνή ο διευθυντής της κλινικής και κάλεσε να προσέλθουν τα τρία ζευγάρια που είχαν φέρει στον κόσμο τα αγόρια δίδυμα.
Όταν άκουσα το επώνυμό μου, η γυναίκα μου έκανε σιωπηλά τον σταυρό της.
Μια καινούργια περιπέτεια ξεκινούσε.
Ήξερε ότι θα μιλούσα.
Απλώς δεν ήξερε τι θα έλεγα.

Ρώτησαν το πρώτο ζευγάρι σε τι πίστευε ότι οφειλόταν η γέννηση των διδύμων του. Ο σύζυγος απάντησε με ενέργεια ότι το καλό φαγητό και το μεγάλο πάθος μάλλον είχαν παίξει τον καθοριστικό ρόλο.
Το κοινό γέλασε και χειροκρότησε.

Το δεύτερο ζευγάρι δέχτηκε την ίδια ερώτηση.
Αυτή τη φορά απάντησε η σύζυγος, υποστηρίζοντας ότι μια προχωρημένη ορμονική θεραπεία ίσως είχε επηρεάσει κάπως το αποτέλεσμα.

Ύστερα ήρθε η σειρά μας.
Η γυναίκα μου πήρε γρήγορα τον έλεγχο του μικροφώνου πριν προλάβω εγώ.
Εξήγησε ότι οι γεννήσεις διδύμων διέτρεχαν την οικογενειακή μου ιστορία: εγώ, ο πατέρας μου, και πριν από αυτόν ο παππούς μου.
Κατά τη γνώμη της, ήταν αναμενόμενο.
Σχεδόν φυσικό.
Όλα κυλούσαν με ασφάλεια.

Ύστερα επιχείρησε το μοιραίο λάθος.
Προσπάθησε να μου δώσει το μικρόφωνο.
Το άρπαξα στον αέρα.
Ήταν μια ευκαιρία μοναδική στη ζωή.
Δεν μπορούσα να τη χάσω.

Εξήγησα ότι εκείνα τα χρόνια δούλευα για τη Gillette στη χονδρική.
Φυσικά, είπα, οι γεννήσεις διδύμων εξηγούνταν εύκολα.
Ήταν η ίδια αρχή με τις προσφορές μας:
πάρε δύο, πλήρωσε ένα.
Η αίθουσα ξέσπασε στα γέλια.

Ενθαρρυμένος από την αντίδραση, συνέχισα.
«Ήταν μια απαιτητική χρονιά, το 1993. Αξέχαστη. Θα ήθελα όμως να επισημάνω ότι ποτέ ως τότε δεν είχα την καλή τύχη να γνωρίσω καμία από τις κυρίες που βρίσκονται εδώ».

Οι κυρίες χαμογέλασαν.
Οι σύζυγοι χαμογέλασαν λιγότερο.
Μια ισορροπία αποκαταστάθηκε στο σύμπαν.

Κάποια στιγμή η εκδήλωση τελείωσε και κατευθυνθήκαμε προς την έξοδο.
Τη στιγμή που φεύγαμε, αρκετές κυρίες με σταμάτησαν.
«Κύριε Gillettenarrative», φώναξαν.

Κι εκείνη τη στιγμή κατάλαβα κάτι.
Τα χρόνια περνούν.
Τα πρόσωπα αλλάζουν.
Οι αναμνήσεις ξεθωριάζουν.
Οι ιστορίες όμως ταξιδεύουν πιο γρήγορα από τους ανθρώπους.
Είχα φτάσει ως Ferdinando.
Με κάποιον τρόπο, οι ιστορίες μου είχαν φτάσει πριν από μένα.