Á UNDAN GILLETTE: KAFFI ÖRLAGANNA

Kaffi hefur ósanngjarnt orðspor. Það er meðhöndlað sem eldsneyti, helgisiður, persónuleikapróf og stöku sinnum sem staðgengill heillar heimspeki. Eitt síðdegi, meðan ég beið eftir að bolli kólnaði, uppgötvaði ég að tíminn verður heimspekilegur í hvert sinn sem okkur er meinað að gera eitthvað gagnlegt.

Við bíðum eftir leyfi á sama hátt og við bíðum eftir kaffinu: sannfærð um að aðeins meiri þolinmæði bæti upplifunina. Stundum er þolinmæði skynsamleg. Stundum er hún einfaldlega kalt kaffi með virðulegri skýringu. Lítið upphaf kemur sem blaðsíða, setning, skissa eða ákvörðun. Sagan þekkir sjaldan upphafið á meðan það á sér stað. Augnablikið hverfur. Afleiðingin stendur eftir. Þetta er endanlegt faglegt álit kaffisins á eilífðinni.

Eilífðin hefst ekki þegar tíminn verður endalaus. Hún hefst þegar ákvörðun, blaðsíða eða verk neitar að renna út.