GILLETTE: ÁR ÞRENNUNNAR – 2. ÞÁTTUR

Svo margt gerist í einu lífi, allt í einu, að gleymskan verður eðlileg – tilfinningarnar muna menn ekki, þær lifa menn í augnablikinu. Staðreyndirnar sitja eftir í minninu.

Þennan morgun, 29. maí, mætti ég á aðra hæð Viðskiptaráðsins í Reggio Calabria. Ég var 28 ára. Kona tók á móti mér, kynnti sig sem ritara forsetans og sagði að inngangurinn væri á hæðinni fyrir neðan – ég hefði líklega villst.

Reyndar var ég boðaður hingað sem stjórnarmaður í ráði umboðssala. Hér er símskeytið.

Leyfðu mér að sjá: herra Frega Ferdinando, boðaður 29. maí, kl. 9.30 – en þetta hljóta að vera mistök. Kannski var átt við annan Frega. Föður þinn, ef til vill. Þú ert of ungur. Þetta hlýtur að vera villa. Skilríkin þín, takk.

Hún kannaði málið og kom tíu mínútum síðar aftur með forsetann sjálfan, sem heilsaði mér hlýlega – yngsta stjórnarmanninum í ráði ítalskra umboðssala.

Ritarinn horfði á mig eins og maður horfir á særðan vísund sem er ekki enn dauður, óviss um hvar eigi að höggva fyrst. Þegar hún hafði jafnað sig: Herra Frega, fyrirgefðu – hvað er það eiginlega sem þú gerir?

Takk fyrir „herra“, en ég lauk aðeins grunnskóla, ekkert prófskírteini. Ég sel rakvélarblöð – í smásölu, ekki einu sinni í heildsölu ennþá. Mér var sagt að ég væri ekki tilbúinn.

Hvers vegna varstu þá skipaður hingað, og af hverjum?

Ég hef spurt mig sömu spurningar. Kollegi sem ég vann með fyrir 2000 árum hefur gaman af að gera mér svona grikki. Ég spyr aldrei hvers vegna.

Bíddu – þú situr líka í landsstjórn Confcommercio Italia. Það kom líka frá þeim. Og þú selur bara Gillette-blöð?

Já, frú. Bara í smásölu. En hugsaðu þér ef ég einn daginn framleiddi þau og seldi í heildsölu, á stærra svæði. Hvað myndi þá gerast?

Eigum við að spyrja kollega þinn frá því fyrir 2000 árum?

Ahahahahah.

Fundurinn hefst. Við erum tólf. Kosinn er forseti, ritari, stjórnarmenn, gjaldkeri – og eitt hlutverk er eftir, og allir horfa á mig: fjölmiðlafulltrúi.

Ég afþakka. Ég var aldrei góður í því.