GILLETTE: MÓÐIR

Þegar ég var krakki, í hvert sinn sem þú sagðir einhverjum frá fæðingu minni, byrjaðir þú alltaf á sömu spurningu og þú spurðir þegar þú heyrðir fyrsta grátinn minn: „Er hann heilbrigður?“ Og í mörg ár hélt ég að börn kæmu í heiminn í pörtum, eins og leikföng sem þyrfti að setja saman. Fólk hló þegar ég sagði það. Svo uxum við öll úr grasi og komumst að því að það var satt.

Fyrst kemur líkami sem vex. Svo kraftur sem þróast. Svo heili sem minnir okkur á hverjir foreldrar okkar eru.

Þú og ég… við vorum átök frá upphafi. Það tók mig fimm ár að skilja að við yrðum alltaf sundruð. Þú hélst að við værum eins. En helmingurinn af mér var ekki þú – hann var faðir minn.

Ég elskaði þig ekki því þú kenndir mér aldrei hvernig ástin virkar. Ég hataði þig ekki því DNA mitt bar ekki þann kóða. En ég bar reiði þína í sextíu ár, og fyrir nokkrum mánuðum skilaði ég henni til þín á gröf þinni.

Í dag er mæðradagurinn. Dagur sem heimurinn notar til að segja „takk“ fyrir þúsund hluti. En þakklæti er bara orð – hitt eru staðreyndir.

Svo ég fagna þér úr fjarlægð. Engin gremja. Engrar fyrirgefningar þörf. Því loksins skildi ég dálítið: það sem þú gafst mér ekki áttir þú ekki – og þú vissir ekki hvar átti að finna það. Foreldrar þínir réttu þér aldrei kyndilinn.

Ég skil eftir þetta handa þér, hvaðan sem þú lest mig: minninguna um hvert skipti sem ég fékk þig til að brosa. Því þú trúðir alltaf að ég væri einhver óvæntur. En það var ég ekki. Ég var bara litli drengurinn þinn.